كه فرموده است : آنان كه علم به ايشان داده بودند ، و متّصف به علم گرديده بودند پيش از نزول قرآن ، يعنى ايمان داشتند به كتابهاى پيغمبران سابق ، و عالم بودند به آنها ، مانند نجاشى و اصحاب او و غير ايشان مثل سلمان و ابو ذر ، چون خوانده مىشود قرآن بر ايشان مىافتند به زنخهاى خود به سجده براى تعظيم امر الهى ، يا به جهت شكر بر انجاز وعدهء الهى كه در كتب خود خوانده بودند ، از ارسال محمّد صلّى اللّه عليه و آله و انزال قرآن ، و سجدهء بر زنخ يا سجدهء ايشان بوده پيش از نزول قرآن ، يا مراد سجدهء بر روست ، و به اين عنوان تعبير نمودن براى اين است كه ابتداى زنخ از ساير اعضاى رو به زمين نزديكتر مىگردد ، و مىگويند : منزّه است پروردگار ما از آنچه مشركان به او نسبت مىدهند ، يا از خلف وعدهاى كه در كتب سابقه كرده است ، يقينا وعدهء پروردگار ما واقع است و تخلّف نمىدارد ، و مىافتند به ذقنهاى خود در سجده و مىگريند در حالت سجود ، و زياد مىكند شنيدن قرآن خشوع و فروتنى و تضرّع ايشان را .
اى ابو ذر كسى كه قادر بر گريه باشد از خوف الهى بگريد ، و كسى كه قادر نباشد حزن و اندوه را شعار دل خود گرداند ، و خود را به جهد به گريه بدارد ؛ زيرا دل سخت ، و با قساوت دور است از خدا ، و ليكن سنگدلان نمىدانند .
[ فضيلت رقّت قلب و گريهء از خوف الهى ]
بدان كه از جملهء صفات حميده و خصال پسنديده رقّت قلب و تضرّع و گريه است ، و آن به كثرت ياد مرگ و عذابهاى الهى و اهوال قيامت و احتراز نمودن از امورى كه موجب قساوت قلب است حاصل مىشود ، و عمدهء اسباب قساوت قلب ارتكاب گناهان ، و معاشرت و مصاحبت اهل دنيا و بدان است ، چنانچه احاديث در اين باب گذشت ، و اقرب راههاى قرب به سوى خداوند عالميان راه تضرّع و استغاثه و مناجات است ، و گريه موجب حصول حاجات و خلاصى از عقوبات است .