مىدهد او را در بلا غوطه دادنى ، و بر او فرو مىريزد بلا را ريختنى ، پس چون دعا مىكند ، حقتعالى مىفرمايد : لبّيك اى بندهء من ، من قادرم كه آنچه مىطلبى زود به سوى تو فرستم ، امّا اگر از براى تو ذخيره كنم بهتر است براى تو « 1 » .
و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : بر مؤمن چهل شب نمىگذرد مگر آنكه او را امرى عارض مىشود كه باعث اندوه او شود ، و بهسبب آن متذكّر خداوند شود « 2 » .
و در حديث ديگر فرمود : شخصى حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله را به طعامى دعوت نمود ، چون به خانه او در آمدند ، ديدند مرغى در بالاى ديوارى تخم كرد ، و آن تخم افتاد و در ميان راه بر ميخى بند شد و نشكست ، پس حضرت از آن حال تعجّب نمودند ، آن شخص گفت : از اين تخم تعجّب نفرمائيد ، به حقّ آن خدائى كه تو را به راستى فرستاده است هرگز نقصانى به من نرسيده است ، حضرت چون اين را شنيدند برخاستند ، و از طعام او تناول نفرمودند ، و گفتند : هركه نقصى به او نمىرسد خدا را در او حاجتى نيست ، و در او خيرى نيست « 3 » .
و بدان كه قطع نظر از اين بلاها اگر مؤمن در رفاهيّت و نعمت باشد دنيا سجن اوست ؛ زيرا نسبت به نعمتها و منازلى كه حقتعالى در آخرت براى او مقرّر فرموده اگر تمام دنيا را به او دهند براى او زندان است ، و اگر كافر به جميع بلاهاى دنيا مبتلا باشد ، نسبت به آن عذابها كه در آخرت براى او مهيّا شده است بهشت او خواهد بود .
چنانچه منقول است كه : حضرت امام حسن عليه السّلام با جمعى از خويشان و اصحاب با جامههاى فاخر بر اسبان سوار شده به راهى مىرفتند ، در عرض راه پير
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 253 ح 7 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 254 ح 11 .
( 3 ) اصول كافى 2 / 256 ح 20 .