مىفرمايد : هركه مرا آهسته و پنهان ياد نمايد من او را علانيه ياد مىكنم « 1 » .
و به سند معتبر از حضرت امير المؤمنين عليه السّلام منقول است : هركه خدا را در پنهانى ياد كند ، پس خدا را بسيار ياد كرده است ، به درستى كه منافقان خدا را آشكارا ذكر مىكردند ، و در پنهان ذكر نمىكردند ، خدا در وصف ايشان فرمود : به رياى مردم كار مىكنند ، و ياد خدا نمىكنند مگر اندكى « 2 » .
و حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام فرمود : ذكرى كه آدمى در خاطر خود بكند ، ثواب آن را به غير از خدا كسى نمىداند از بزرگوارى آن ذكر « 3 » .
پس از اين آيات و احاديث معلوم شد به اين نحو فرياد كردن و خدا را ذكر كردن ، در شرع پسنديده نيست ، و در تعريف بدعت دانستنى اين قسم امور كه از شارع وارد نشده است خوب دانستن و بهعنوان عبادت كردن بدعت است .
دوّم : آنكه تحريرها و غنا مىكنند ، و ذكر را به تصنيفها برمىگردانند ، و در ميان آن اشعار عاشقانه و ملحدانه به نغمه و ترانه مىخوانند ، و اين به اجماع علماى ما حرام است ، چنانچه دانستى در باب غنا ، قطع نظر از اعمال شنيعهاى كه در ضمن آن مىكنند ، از دست بر دست زدن به نغمه و اصول ، و خدا كفّار را در قرآن به آن مذمّت فرموده است ، و رقص كردن شرعا مذموم است ، و عقل همه كس حكم به قباحت آن مىكند .
سوّم : آنكه اين اعمال را در مساجد مىكنند ، و شعر خواندن در مسجد مذموم است ، چنانچه به سند معتبر از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله منقول است كه : فرمود : اگر بشنويد كسى در مسجد شعر مىخواند بگوئيد به او خدا دهنت را بشكند ، مسجد
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 501 ح 1 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 501 ح 2 .
( 3 ) اصول كافى 2 / 502 ح 4 .