خلاف اين وارد شده است ؛ زيرا حق سبحانه و تعالى فرموده است
ادْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ
« 1 » يعنى : بخوانيد پروردگار خود را از روى زارى و پنهانى ، به درستى كه حقتعالى دوست نمىدارد آنان را كه از حدّ اعتدال بيرون مىروند و جاى ديگر مىفرمايد
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً وَ دُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَ الْآصالِ وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ
« 2 » ترجمهاش اين است :
ياد كن پروردگار خود را در خاطر خود از روى زارى و ترس و پستتر از بلند گفتن در اول روز و آخر روز ، و مباش از جملهء غافلان .
و نقل كردهاند حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله شنيد كه جمعى فرياد برآوردهاند به تكبير و تهليل ، ايشان را منع بليغ نمود ، و فرمود : ندا نمىكنيد كسى را كه نشنود يا دور باشد .
و به اسانيد صحيح منقول است از حضرت صادق عليه السّلام كه : حضرت موسى از خداوند خود سؤال نمود : اى پروردگار من تو نزديكى به من كه به روش نزديكان با تو راز گويم ، يا دورى كه چون تو را خوانم بلند بخوانم ، خطاب رسيد : من همنشين آن كسىام كه مرا ياد مىكند ، يعنى فرياد در كار نيست « 3 » .
و به سند معتبر منقول است كه حضرت صادق عليه السّلام فرمود : شيعهء ما جماعتىاند كه در خلوت و پنهانى خدا را بسيار ياد مىكنند « 4 » .
و به سند معتبر ديگر از آن حضرت منقول است كه : حق سبحانه و تعالى
هامش
( 1 ) سورهء اعراف : 55 .
( 2 ) سورهء اعراف : 205 .
( 3 ) اصول كافى 2 / 496 ح 4 .
( 4 ) اصول كافى 2 / 499 ح 2 .