لمعهء دهم در بيان ذكر است
بدان كه در لغت ياد كردن است ، و ياد كردن خدا انواع دارد :
اوّل : ياد خداست در هنگام معصيتى كه خواهد مرتكب آن شود خدا را به ياد آورد ، و براى خدا ترك آن نمايد .
دوّم : ياد خداست در وقت طاعت كه خدا را به ياد آورد ، و بهسبب آن مشقّت طاعت بر او آسان شود و بجا آورد .
سوّم : ياد خداست در هنگام رفاهيّت و نعمت ، كه وفور نعمت او را از ياد خدا غافل نكند ، و شكر آن بجا آورد .
چهارم : ياد خداست در هنگام بلا و محنت ، كه در آن حالت به خدا تضرّع نمايد ، و بر آن بلا صبر كند .
پنجم : ذكر الهى است بدل كه تفكّر در صفات كماليّهء الهى و در آلاء و نعماى او بكند ، و تفكّر در دين حق و معانى قرآن و احاديث رسول و اهل بيت عليهم السّلام ، و تفكّر در امور آخرت و مكارم اخلاق و عيوب نفس ، و ساير امورى كه خدا فرموده است ، اينها همه ذكر الهى است .
ششم : ذكر به زبان است ، و آن انواع دارد ، مثل مذاكرهء علوم حق و آيات و اخبار و درس گفتن ، و ذكر آنچه سابقا مذكور شد ، و فضايل اهل بيت را بيان كردن ، و قرآن خواندن ، و دعا خواندن ، و اسمهاى الهى كه از شارع متلقّى شده است مداومت نمودن ، امّا بايد با آدابى باشد كه پسنديدهء شارع است ، و بهعنوان بدعت نباشد ، و دل آگاه باشد از آنچه بر زبان جارى مىگردد ، و بر اين مضامين احاديث متواتره وارد شده است .