و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : روز قيامت كه بنده را به مقام حساب مىدارند ، اول چيزى كه از او سؤال مىنمايند نماز است ، پس اگر تمام بجا آورده است نجات مىيابد ، و الا او را در آتش فرومىبرند « 1 » .
و حضرت امير المؤمنين عليه السّلام فرمود : اگر نمازگذار بداند كه از جلال و عظمت الهى چه مقدار به او احاطه نموده ، نخواهد كه هرگز سر از سجود بردارد « 2 » .
لمعهء دوّم در بيان اختلاف شرايع و مذمّت بدعت در دين است
بدان كه حق سبحانه و تعالى هر پيغمبرى از پيغمبران اولو العزم را كه مبعوث فرمود شريعتى براى او مقرّر فرمود موافق مصلحت آن زمان ، و چون پيغمبر ديگر از پيغمبران اولو العزم بعد از او مبعوث مىشد ، و مناسب حكمت و مصلحت اهل آن زمان حكمى چند بود مخالف حكم امّت پيغمبر سابق ، اين پيغمبر آن احكام را مبدّل مىساخت ، و حكمى چند مخالف آنها براى ايشان مقرّر مىشد .
و اين العياذ باللّه نه از باب جهل و نادانى است ، كه يك چيزى را به نوعى داند و بعد از آن رأيش متغيّر شود و بر خلاف آن علم به هم رساند ، چنانچه ملاعين يهود به اين سبب منكر نسخ شدهاند ، بلكه به اعتبار اختلاف احوال امّت و تبدّل حكمت ايشان است ، چنانچه طبيب در اوّل بيمارى مصلحت بيمار را در دوائى و غذائى مىداند ، و در وسط بيمارى غذاى ديگر و دواى ديگر صلاح مىداند ، و در آخر
هامش
( 1 ) بحار الانوار 82 / 207 - 208 ح 15 .
( 2 ) بحار الانوار 82 / 207 ح 12 .