مىكنى ، هرگز از نماز فارغ نشوى ، و ترك نماز ننمائى .
و توضيح اين مضامين قدسيّه در ضمن چند لمعه به ظهور مىآيد :
لمعهء اوّل در بيان فضيلت صلات است
بدان كه چنانچه از احاديث معتبره ظاهر مىشود بعد از عقايد ايمانى از افعال بدنى ، هيچ فعلى به فضيلت نماز نيست ، و نماز از جميع افعال افضل است ، چنانچه حيّ على خير العمل كه در اذان متواتر است بر اين معنى دلالت دارد ، و كسى استبعاد نكند كه نماز از عملهاى بسيار دشوار افضل باشد ، چنانچه عمر عليه ما عليه به عقل شوم خود انكار اين معنى كرد ، و نهى كرد مردم را از گفتن حىّ على خير العمل در اذان ؛ زيرا كه كمال و نقص عبادات را ما به عقول ناقصهء خود نمىتوانيم دانست ، و حكيم على الاطلاق مىداند كه كدام عمل براى صلاح حال ما و قرب ما به جانب اقدس او بيشتر دخيل است ، و بسيارى و كمى مشقّت را چندان دخلى در فاضل و مفضول بودن عمل نيست .
چه ظاهر است كه اگر كسى به كوه بسيار صعبى بالا رود ، يا پاهاى خود را ببندد و خود را يك روز بياويزد ، از نماز دشوارتر است ، ولى هيچ فضيلت ندارد ، و اگر به قصد ثواب كند معاقب خواهد بود ، مثل آنكه طبيبى به دوائى كه به فلسى تحصيل توان نمود ، بيمارى را معالجه نمايد كه به دوائى كه به صد تومان در مدّت ده سال به عمل آورده باشند معالجه نتوان نمود ، و تغذيه و تقويتى كه از چند لقمهء گوشت و برنج حاصل مىشود ، از هيچ معجونى حاصل نمىشود هرچند مبلغها جواهر در آن بهكاررفته باشد .