او بسيار و عذابش مهيّاست « 1 » .
و حضرت جعفر بن محمّد عليهما السّلام از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله روايت فرمود كه : خدا زبان را در جهنّم عذابى خواهد فرمود كه هيچ عضوى را آنچنان عذاب نكند ، پس زبان خواهد گفت : خداوندا چرا مرا زياده از ساير اعضا عذاب كردى ؟ خطاب مىرسد : كلمهاى از تو صادر شد به مشرق و مغرب عالم رسيد ، و خونهاى حرام به سبب آن ريخته شد ، و مالها بهسبب آن به حرام غارت شد ، به عزّت و جلال خودم قسم تو را عذابى بكنم كه هيچيك از جوارح را آن عذاب نكنم « 2 » .
و حضرت امير المؤمنين فرمود : هيچچيز سزاوارتر نيست به بسيار حبس كردن از زبان « 3 » .
و فرمود : خوشا حال كسى كه زيادتيهاى مال خود را در راه خدا انفاق نمايد ، و زيادتى سخن را امساك كند و نگاه دارد « 4 » .
و از حضرت امام زين العابدين عليه السّلام پرسيدند از سخن گفتن و خاموشى كه كدام يك بهترند ؟ حضرت فرمودند : هريك را آفتها هست ، پس اگر هر دو از آفت سالم باشند سخن گفتن بهتر از خاموشى است ؛ زيرا خداوند عالميان پيغمبران و اوصياى ايشان را به خاموشى نفرستاد ، بلكه به سخن امر فرمود ، و مستحقّ بهشت نمىتوان شد به خاموشى ، و مستوجب محبّت الهى نمىتوان شد به سكوت ، و از آتش جهنّم خلاصى نمىتوان يافت به سكوت ، جميع اينها به سخن گفتن مىشود ، هرگز من ماه را با آفتاب برابر نمىكنم ، تو فضل خاموشى را به سخن بيان مىكنى ، و
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 115 ح 15 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 115 ح 16 .
( 3 ) بحار الانوار 71 / 275 ح 3 و ح 11 .
( 4 ) بحار الانوار 71 / 283 ح 34 .