[ يا أبا ذر دع ما لست منه في شيء ، و لا تنطق فيما لا يعنيك ، و . . . . ]
يا أبا ذر دع ما لست منه في شيء ، و لا تنطق فيما لا يعنيك ، و اخزن لسانك كما تخزن ورقك .
يا أبا ذر انّ اللّه جلّ ثناؤه ليدخل قوما الجنّة ، فيعطيهم حتّى يملّوا ، و فوقهم قوم في الدرجات العلى ، فاذا نظروا اليهم عرفوهم ، فيقولون : ربّنا اخواننا كنّا معهم في الدنيا ، فلم فضّلتهم علينا ؟
فيقال : هيهات هيهات انّهم كانوا يجوعون حين تشبعون ، و يظمؤون حين تروون ، و يقومون حين تنامون ، و يشخصون حين تحفظون .
اى ابو ذر ترك كن كارى را كه از آن فايده به تو نمىرسد ، و سخن مگو در امرى كه از آن منتفع نمىشوى ، و زبان خود را حفظ كن ، چنانچه زر خود را ضبط مىنمائى .
اى ابو ذر حق سبحانه و تعالى جمعى را داخل بهشت خواهد كرد ، و آنقدر نعمت به ايشان كرامت مىكند كه نزديك شود ايشان را از بسيار نعمت ملال حاصل شود ، و بالاتر از ايشان جماعتى باشند در درجات عاليهء بهشت ، پس چون ايشان نظر به آن جماعت كنند بشناسند ايشان را ، و چون حال ايشان را در حال خود بهتر يابند گويند : پروردگارا ايشان برادران ما بودند ، و ما در دنيا با ايشان بوديم به چه سبب ايشان را بر ما زيادتى دادهاى ؟ جواب رسد : هيهات هيهات مرتبهء شما كجا و مرتبهء ايشان كجا ، ايشان گرسنه مىبودند در هنگامى كه شما سير بوديد ، و تشنه مىبودند وقتى كه شما سيراب بوديد ، و به عبادت ايستاده بودند در اوقاتى كه شما در خواب بوديد ، و از خانهها بيرون مىرفتند از براى خدا در راههاى خير در هنگامى كه شما در رفاهيّت و عيش ساكن بوديد .