[ فضيلت سكوت ]
بدان كه از زبان به سخن گفتن سعادتها مىتوان تحصيل نمود ، و ممكن است به يك كلمه شقاوت ابدى براى گوينده حاصل شود ، يا بهحسب دنيا مفاسد مترتّب شود كه اصلاحپذير نباشد ، چنانچه اگر ردّهاى بگويد كافر مىشود ، و بر او خلود در جهنّم واجب مىشود ، و ممكن است كلمهء شرّى بگويد كه باعث قتل چندين هزار نفس بشود ، و ممكن است كلمهء خيرى بگويد كه باعث خلاصى چندين هزار كس از كشتن بشود .
پس چون مفاسد سخن گفتن بسيار است ، و غالب اوقات آدمى بىتفكّر سخن مىگويد ، و مفاسد دنيا و آخرت بسيار بر سخن گفتن مترتّب مىشود ، لهذا فضيلت خاموشى بسيار وارد شده است ، امّا مراد خاموشى از سخنى است كه خيريّت آن را نداند ، پس اگر زبانش به اذكار و ادعيه و تلاوت قرآن جارى باشد يقين بهتر از خاموشى است ، و مورث سعادت ابدى است ، و اگر سخنان ديگر گويد ، بايد اوّل تفكّر نمايد ، و رعايت مفاسد آن بكند ، و بعد از آنكه بداند كه فايدهء اخروى يا صلاح دنيوى در آن هست بگويد ، و الّا ساكت باشد كه سلامتى و نجات در اين است .
چنانچه از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : حضرت لقمان به فرزند خود وصيّت فرمود : اى فرزند اگر گمان كنى كه سخن از نقره است ، پس بدان ساكت بودن از طلاست « 1 » .
و حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله فرمود : نجات مرد مسلمان در نگاه داشتن زبان خود است « 2 » .
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 114 ح 6 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 114 ح 9 .