است و در نامهء عمل ثبت كرده است « 1 » .
و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : آدمى كه گناهى مىكند ، در دل او نشان سياهى پيدا مىشود ، اگر توبه كرد بر طرف مىشود ، و اگر ديگر گناه كرد زياده مىشود تا دلش را تمام فرامىگيرد ، بعد از آن هرگز رستگار نمىشود « 2 » .
و حضرت باقر عليه السّلام فرمود كه : گاه هست كه بندهاى از خدا سؤالى مىنمايد ، و نزديك مىشود حاجتش برآورده شود ، پس گناهى مىكند خدا وحى مىفرمايد به ملك كه : حاجت او را برنياوريد كه او متعرّض غضب من شد ، و مستوجب حرمان گرديد « 3 » .
و در حديث ديگر فرمود : هيچ سالى باران از سال ديگر كمتر نمىآيد ، و ليكن خدا هرجا كه خواهد مىفرستد ، به درستى كه هرگاه جماعتى معصيتها كردند ، آنقدرى از باران كه بر ايشان مقدّر شده است حقتعالى از ايشان بازمىگيرد ، و در بيابانها و درياها و كوهها مىبارد ، و گاه هست كه جعل را خدا عذاب مىفرمايد در سوراخش بهسبب نيامدن باران ، براى گناهان آن جماعتى كه در حوالى ايشان جا كرده است ، و خدا آن را راه داده است كه به محل ديگر جا بگيرد ، بعد از آن حضرت فرمود : عبرت بگيريد اى صاحبان بصيرتها « 4 » .
و حضرت صادق عليه السّلام فرمود : بسا مىشود شخصى گناهى مىكند ، و بهسبب آن از نماز شب محروم مىگردد ، و عمل بد تأثيرش در صاحبش تندتر است از فرورفتن
هامش
( 1 ) اصول كافى 2 / 288 ح 3 .
( 2 ) اصول كافى 2 / 271 ح 13 .
( 3 ) اصول كافى 2 / 271 ح 14 .
( 4 ) اصول كافى 2 / 272 ح 15 .