مىفرمايد و مىبخشد « 1 » .
و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : پرسيدند از تفسير اين آيه كه ترجمهاش اين است كه : اين گروه را خدا بدل مىكند سيّئات ايشان را به حسنات ، و خدا آمرزنده و مهربان است ، فرمود : در روز قيامت مؤمن گناهكار را به مقام حساب بياورند ، پس خداوند عالميان خود متكفّل حساب او شود كه ديگرى بر بديهاى او مطّلع نشود ، پس بنده به گناهان خود اقرار كند ، حقتعالى به كاتبان اعمالش فرمايد كه : به عوض بديهاى او نيكى بنويسيد ، و بر مردم ظاهر گردانيد ، پس چون مردم نامهء عمل او را ببينند گويند : اين بنده هيچ گناه نداشته ، پس خدا امر فرمايد او را به بهشت برند ، و همين است تأويل اين آيه ، و فرمود : اين مخصوص گناهكاران شيعيان ما است « 2 » .
و از حضرت صادق عليه السّلام منقول است كه : چون روز قيامت شود ، دو بندهء مؤمن را به نزد حساب بدارند ، كه هر دو از اهل بهشت باشند ، يكى در دنيا فقير باشد و ديگرى توانگر ، پس فقير گويد : خداوندا مرا براى چه بازمىدارى ؟ به عزّت تو قسم مىدانى كه مرا ولايت و حكومتى نداده بودى كه عدل يا جور كرده باشم ، و مالى نداده بودى كه حقّى در آن واجب شده باشد ، و عطا يا منع كرده باشم ، و روزى مرا هميشه بهقدر كفايت مىدادى ، حقتعالى فرمايد : راست مىگويد بندهء من بگذاريد به بهشت رود ، و آن توانگر را آنقدر نگاه مىدارند كه از او آنقدر عرق بريزد كه اگر چهل شتر بخورند سيراب شوند .
پس او را به بهشت برند ، فقير به او گويد چرا اينقدر ماندى ؟ گويد : درازى
هامش
( 1 ) بحار الانوار 7 / 262 ح 14 .
( 2 ) بحار الانوار 7 / 261 - 262 ح 12 .