است ، و شما را اوّل مرتبه خلق كرده است ، و بازگشت همه به سوى اوست « 1 » .
و از حضرت امام محمّد باقر عليه السّلام منقول است كه : چون قيامت برپا شود ، خداوند عالم جميع خلايق اوّلين و آخرين را در يك زمين جمع كند عريان و پابرهنه ، و در محشر ايشان را آنقدر بدارند كه عرق از ايشان ريزد ، و نفسهاى ايشان تنگ شود ، و مدّتى چنين بمانند ، پس منادى از جانب ربّ العزّه از پيش عرش ندا كند كه : كجاست پيغمبر امّي ؟ پس بار ديگر ندا كند كه : كجاست پيغمبر رحمت محمّد بن عبد اللّه ؟ آنگاه آن حضرت برخيزد و در پيش جميع مردم روان شود ، تا بيايد به حوض كوثر كه طولش از ميان ايله - موضعى است در حوالى شام - و صنعاء يمن باشد ، و بر سر آن حوض بايستد .
پس حضرت امير المؤمنين عليه السّلام بيايد در پهلوى آن حضرت بايستد ، و مردم را بعضى آب دهند ، و بعضى را ملائكه برانند و دور كنند ، پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله ببيند كه جمعى از دوستان ما اهل بيت را نيز دور مىكنند به خطاهاى ايشان ، حضرت به گريه درآيد ، و گويد : خداوندا ايشان شيعيان علىاند ، پس حقتعالى ملكى را بفرستد ، و گويد : يا محمّد چرا گريه مىكنى ؟ فرمايد : چگونه گريه نكنم كه مىبينم جمعى از شيعيان برادرم على بن ابى طالب را از حوض كوثر منع مىكنند ، و به سوى جهنّم مىبرند .
پس ندا رسد : يا محمّد من ايشان را از براى تو بخشيدم ، و از گناهان ايشان درگذشتم ، و ايشان را به تو و به آن جمعى از فرزندان تو كه ايشان ولايت آنها را داشتند ملحق ساختم ، و ايشان را در زمرهء شما داخل گردانيدم ، و رخصت حوض كوثر دادم ، و شفاعت تو را در حقّ ايشان قبول كردم ، پس حضرت امام محمّد
هامش
( 1 ) بحار الانوار 7 / 312 - 313 ح 4 .