گناهى نبود كه مرتكب شده باشند ، و عقوبت معصيتى نبود كه مخالفت خدا در آن كرده باشند ، و ليكن براى آن بود كه خدا مىخواست كه به آن درجات عاليه در بهشت برسند ، پس چيزهاى بد در حق ايشان به خاطر خود مرسان « 9 » .
و ابن بابويه به سند معتبر روايت كرده است كه مردى از حضرت صادق - عليه السلام - پرسيد ، كه يا بن رسول اللّه چه سبب داشت كه اصحاب حضرت امام حسين - عليه السلام - با آن كه مىدانستند كه كشته مىشوند اقدام بر جهاد مىنمودند و بىباكانه خود را در درياى جنگ مىافكندند .
حضرت فرمود : پرده از پيش ديدهء ايشان برداشته بودند ، و منزلهاى خود را در بهشت ديده بودند ، پس مبادرت مىكردند كه كشته شوند و به منزلهاى خود برسند ، و حوريان خود را در بر گيرند « 10 » .
و قطب راوندى به سند صحيح از ابو حمزهء ثمالى روايت كرده است كه حضرت على بن الحسين - صلوات الله عليهما - فرمود : من با پدرم بودم در شبى كه صبحش شهيد شد ، در آن شب به اصحاب خود گفت ؛ اينك شب در آمد و راه گريختن بر شما گشوده شد ، پس اين شب را غنيمت شماريد و بگريزيد كه اين گروه جفا كار مرا مىطلبند و با ديگرى كار ندارند ، و اگر مرا بكشند از پى شما نخواهند آمد ، و من بيعت خود را از گردن شما گشودم ، ايشان گفتند به خدا سوگند كه اين هرگز نخواهد شد .
حضرت فرمود كه فردا كشته خواهيد شد و يكى از شما به در نخواهد رفت ، ايشان گفتند ؛ حمد مىكنيم خداوندى را كه ما را مشرف كرده است به اين كرامت كه با تو شهيد شويم ، پس ايشان دل بر شهادت گذاشتند ، و حضرت دعا كرد ايشان را و فرمود كه سر بالا كنيد و نظر كنيد . چون نظر كردند درجات و منازل خود را در بهشت ديدند ، پس حضرت منزل هر يك را به او نشان داد ، تا آن كه همه منازل خود را شناختند ، و حور و قصور و نعمتهاى موفور خود را ديدند ، و به اين سبب در آن صحرا روى به نيزه و
هامش
( 9 ) . بحار الانوار ج 44 / 276 - 277 از بصاير الدرجات شيخ صفار .
( 10 ) . علل الشرايع شيخ صدوق ص 229 ، بحار الانوار ج 44 / 297 ح 1 .