و در احاديث معتبره وارد شده است كه اكثر پيغمبران از قوم خود مذلّتها و آزارهاى عظيم كشيدند ، و حق تعالى براى كرامت پيغمبر آخر الزمان آن آزارها را بر اهل بيت آن حضرت مقرّر گردانيد كه موجب رفع درجات او و ايشان گردد ، و اكثر ايشان در هنگام نزول بلا از روى حتم دعا مىكردند ، و حق تعالى دعاى ايشان را رد نمىكرد ، و اگر دعا مىكردند كه آسمان به زمين آيد يا زمين سرنگون شود البته مىشد ، و ليكن به قضاى خدا راضى بودند و خواهان سعادت شهادت بودند .
و هر چند افواج ملائكه و جن به يارى آن حضرت مىآمدند قبول نمىكرد ، براى آن كه مىدانست كه حق تعالى مىخواهد كه او به درجهء رفيعهء شهادت برسد ، و حجّت خدا را بر خلق تمام كند ، و مىدانست كه اگر خدا خواهد بدون يارى ملائكه و جنّيان او را نصرت مىتواند داد لهذا قبول نكرد ، و دانست كه فرستادن ايشان براى اظهار عزّت و كرامت او است نزد حق تعالى . چنانچه منقول است كه از حضرت لقمان - عليه السلام - پرسيدند كه چرا پيغمبرى را قبول نكردى ؟ گفت : كه اگر خدا مىخواست كه البته من پيغمبر شوم به اختيار من نمىگذاشت .
و جميع پيغمبران و اوصيا آرزوى منزلت آن حضرت مىكردند ، و آن حضرت در دل شاد بود به رفتن و در راه دوست كشته شدن ، و آن سخنان كه به ظاهر مىفرمود براى اتمام حجّت بر آن كافران بود ، چنانچه از اخبار پيش ظاهر شد .
و آن جمعى كه در خدمت آن حضرت بودند و رشحهاى از درياى معرفت آن لجهء علم ربّانى به ايشان رسيده بود از روى شوق خود را به كشتن مىدادند و از الم تير و نيزه و شمشير پروا نداشتند .
و از حضرت امام محمد باقر - عليه السلام - منقول است كه حق تعالى مؤمن را به هر بلا مبتلا مىگرداند ، و نيست بلا مگر از براى مؤمن ، و ليكن او را از كورى و شقاوت آخرت نجات مىدهد . پس فرمود كه حضرت امام حسين - عليه السلام - در صحراى كربلا كشتگان خود را بر روى يك ديگر مىگذاشت و مىگفت : كشتگان با كشتگان پيغمبران و اولاد پيغمبرانند .
و در حديث معتبر ديگر فرمود كه حضرت امام حسين - عليه السلام - در روز
مجموعه رسائل اعتقادى ( فارسى ) — صفحة 196
مساهمون: العلامة المجلسي
ص١٩٦