أبلق معرّب آن ) . « 1 »
اشَّق : به ضم وفتح شين مشدد ، معرّب اشه به ضم وفتح شين مشدد ومخفف ، وآن صمغى است « 2 » چنان كه در اشَّج « 3 » گذشت .
قاق : معرّب كاك ، اما حق آن است كه قاق عربى نيست وفارسي زبانان كه مىخواهند به مخرج حرف زنند كاك را قاق « 4 » گويند .
سَنذَق : به فتح سين وذال معجمه ، معرّب سده وآن روز جشن مغان است .
فُرانِق : به ضم وكسر نون ، معرّب پروانك مرادف پروانه وآن حيواني است كه پيشاپيش شير « 5 » مىرود وفرياد مىكند تا بدانند كه شير « 6 » مىآيد .
شُوبَق : به ضم شين معجمه وفتح باء موحّده ، معرّب چوبه كه بدان نان پهن كنند ، مرادف صوبج مرقوم .
إستبرق : معرّب استبره « 7 » ، كذا في النفائس وفي « 8 » القاموس « 9 » ديباج گنده « 10 » است ومعرّب استروه « 11 » است .
شافق : معرّب شافه .
ابزق وافزق واوزق : « 12 » هر سه بر وزن افعل ، معرّب آبزه وآفزه وآوزه است واين آف وآو « 13 » مرادف آب است وزه به فتح زاء به معنى ترشح ومعنى تركيبي آن زمينى « 14 » كه آب از آن مىزهد يعنى اندك اندك مىتراود ولغت أول در كتب فقه حنفيه مذكور است ، اما در بعضي نسخ « 15 » به ذال معجمه است ودر بعضي به زاء معجمه ، اما ثاني به قاعدهء تعريب كه در مقدمه مذكور شد أقرب است ولغت ثالث اگر چه در كتابي يافته نشد ، اما اوزاق كه جمع اوست يافته شد . « 16 »
هامش
( 1 ) . در أصل نيست .
( 2 ) . أصل : - وآن صمغى است .
( 3 ) . أصل : اشبح .
( 4 ) . أصل : قاف .
( 5 ) . أصل : + / شير .
( 6 ) . أصل : شه .
( 7 ) . أصل : ستبر .
( 8 ) . م : در .
( 9 ) . م : + / گفته .
( 10 ) . أصل وم : كنده .
( 11 ) . أصل : استرده .
( 12 ) . م : + / و .
( 13 ) . م : آو وآف .
( 14 ) . م : - / آن زمينى .
( 15 ) . م : - / نسخ .
( 16 ) . م : - / شد .