تارَح : به فتح راء ، معرّب تارُح « 1 » به ضم راء .
باب الحاء المعجمة
فُرفُخ : به ضم « 2 » هر دو فاء ، معرّب قرفه « 3 » يعنى خرفه .
كامخ : معرّب كأمه .
برزخ : معرّب برزه ، يعنى مكان مرتفع ، وقبر را براي آن برزخ گويند كه از زمين بلند است وصور را از آن جهت نام گفتهاند كه به سوى عرش عظيم بلند شده ؛ چنانچه در كتاب يواقيت الجواهر مذكور است . « 4 »
فرسخ : معرّب فرسنگ .
زِرنيخ : به كسر ، معرّب زَرنيخ به فتح .
طَلَخ : به فتحتين وسكون خاء ، معرّب تلخ چكوك وآن گياهى است . « 5 »
باب الدال
نرد : معرّب نرد وواضعش اردشير است ولهذا أو را نردشير گويند .
فرند : بكسرتين وسكون نون ، معرّب پرند به فتح يعنى جوهر شمشير وپارچهء معروف . « 6 »
كَستَزود : به فتح كاف وتاء وسكون سين وضم راء معجمه ، معرّب كاست وافزود وآن دفترى است كه در آن حساب خراج نگاه دارند .
لازِود : به كسر زاي تازى ، معرّب لاژْورد ، به سكون زاي پارسى « 7 » وبعضي به ضم زاي تازى معرّب گفتهاند وصحيح أولى « 8 » است ؛ چه بر وزن زِوَد « 9 » به كسر زاء « 10 » وفتح
هامش
( 1 ) . م : تارخ .
( 2 ) . م : به فتح .
( 3 ) . م : فرفه .
( 4 ) . در نسخهء م اين واژه با معنى آن نيامده است .
( 5 ) . اين واژه در نسخهء أصل نيامده ودر نسخهء م در باب الفاء آمده است .
( 6 ) . أصل : معرف .
( 7 ) . م : فارسي .
( 8 ) . م : - / ى .
( 9 ) . م : زورد .
( 10 ) . م : - / زاء .