بيزنج « 1 » : معرّب بزيره « 2 » يعنى گوسفند خصى كه موى أو را بريده « 3 » باشند .
بَرَنج : بفتحتين ، « 4 » معرّب برنگ كه به هندى باهرنگ « 5 » گويند .
شَبّج : معرّب شبه وشباج ، به فتح وتشديد باء شبه فروش .
فيج : به فتح ، معرّب پيگ . « 6 »
فيروزج : به فتح وضم راء ، معرّب پيروزه .
فيلزهرج : معرّب پيلزهره وآن گياهى است كه حضض عصارهء آن است كه به هندى آن را رسوت گويند .
داريج : معرّب دارى ، يعنى كسى كه مهمات خانه به أو رجوع باشد .
فنج : « 7 » معرّب پنگ وآن پيمانهاى است كه بدان آبياران « 8 » قسمت كنند .
كشنج : معرّب كشنه « 9 » وآن به فتح ، نوعي از سماروغ باشد « 10 » . « 11 »
فرنج : معرّب فرنگ .
زمج : معرّب زمه كه به هندى پهيگرى « 12 » گويند .
ميانَج : به فتح ، معرّب ميانه وآن شهري است نزديك دربند .
يارج : معرّب ياره .
ايارج : به كسر ، معرّب اياره ، ومعناه الدواء الإلهي .
وَنَج : به فتحتين ، دهى است « 13 » به نخشب ، معرّب دنه « 14 » .
هامش
( 1 ) . م : بزيج .
( 2 ) . م : نبريده .
( 3 ) . طم : نبريده .
( 4 ) . أصل : - بفتحتين .
( 5 ) . م : بابرنگ .
( 6 ) . أصل : فنج : معرب پنگ .
( 7 ) . م : + / به كسر .
( 8 ) . م : + / را كه آب به آن .
( 9 ) . م : كشته .
( 10 ) . م : + / چنان كه در جهانگيرى گفته .
( 11 ) . مصححِ رسالهء المعربات رشيدى واژه را اينگونه خود در متن تصحيح كرده است ( كسبج ك معرّب كسب - كشب ، كسبه ويا كستيج معرّب كستى ) ودر ادامه آورده است كه در اينجا مثل تمام موارد ومانند سرتاسر نسخه عبارت متن مضطرب ومغشوش ومغلوط است ودو لغت معرّب مذكور در متن از فرهنگ رشيدى ( چاپ نگارندهء اين سطور ، طهران 1337 خورشيدى ) والمعرب جواليقى ( طبع مصر 1361 به اهتمام احمد محمد شاكر ) اقتباس ونقل شده است .
( 12 ) . م : پتگرى .
( 13 ) . أصل : - است .
( 14 ) . م : ونه .