طَسّوج : به فتح وتشديد سين ، معرّب تسو .
طابج : معرّب تاوه .
كندوج : « 1 » معرّب كندو وآن ظرفى است گلين « 2 » وعرب از آن كَندجه به فتح « 3 » مصدر اخذ كنند ، يعنى ساختن كندو .
دَيزج : به فتح ، معرّب ديزه يعنى سياه .
دستينج : معرّب دستينه .
دستيج : معرّب دستى ، يعنى ظرفى كه به دست گردانند .
كُستيج : به ضم ، معرّب كستى يعنى زنّار .
بُزُرج : بضمتين ، « 4 » معرّب بزرگ واز اين مأخوذ است بزرجمهر كه به فارسي بزرگمهر گويند .
فَنزَج : به فتح فاء وراء معجمه وسكون نون ، معرّب پنژه مرادف پنجه وآن رقصى است كه در عجم دست يكديگر گرفته كنند . ودست بند نيز گويند . وصاحب قاموس معرّب پنجه گفته كه مرادف پنژه است ، لكن أول أولى است ؛ چه زاء تازى به زاء فارسي نزديكتر است وتعريب از آن انسب .
فهرج : كجعفر ، « 5 » معرّب بهره « 6 » يا فهره وآن شهري است در ناحيهء استخر به « 7 » طرف بيابان .
راهنامج : معرّب راهنامه وآن نوشتهاى است كه معلم وناخدا آن را ملاحظه كرده ، كشتى را در دريا مىرانند « 8 » .
برنامج : معرّب برنامه ، يعنى ورق جامع حساب .
دَهَنج : به فتحتين ، معرّب دهنه كه آن را دهنهء فرنگ گويند .
دهبرّج : به تشديد راء ، معرّب دهپره .
هامش
( 1 ) . م : + / به ضم .
( 2 ) . م : كندو به فتح وآن ظرف گلين معروف است .
( 3 ) . أصل : - به فتح .
( 4 ) . أصل : - بضمتين .
( 5 ) . أصل : - كجعفر .
( 6 ) . م : پاره .
( 7 ) . م : بر .
( 8 ) . م : برانند .