كه فرمودند :
إذَا قَامَ الْمُؤْمِنُ فِى الصّلاةِ بَعَثَ اللَّهُ الْحُورَ الْعِينَ حَتّى يُحْدِقْنَ بِهِ ، فَإذَا انْصَرَفَ وَلَمْ يَسْأَلِ اللَّهَ مِنْهُنَّ شَيْئاً تَفَرَّقْنَ مُتَعَجِّبَاتٍ « 1 »
يعنى هر گاه برخاست بندهء مؤمن در نماز يا به جهت نماز مىفرستد خداى تعالى حور العين را كه دور أو را احاطه مىكنند ، پس هرگاه از نماز فارغ شد وروانه گرديد واز خداى تعالى حور العين را سؤال نكرد ، متفرق مىگردند آن حورىها در حالتي كه تعجب كنندهاند .
واز جمله اسبابى كه راجع است به فعل ، دعا كردن سائل است از براي كسى كه به أو چيزى مىدهد نزد دادن وگرفتن آن چيز ودعاى أو در آن حال از براي آن شخص مستجاب است ولكن از براي خودش مستجاب نيست « 2 » .
وعادت حضرت امام زين العابدين عليه السلام [ اين بود كه ] هر وقت مىخواستند [ به ] سائلى چيزى عطا فرمايند « 3 » به خادم خود مىفرمودند كه : كمي نگه دار آن چيز را ، تا دعا كه كرد ، آن وقت به أو بده « 4 » .
ومىفرمود كه : دعاى سائل فقير رد نمىشود « 5 » .
ونيز مىفرمودند به خادم خود وقتي كه مىخواست كه چيزى به سائل دهد كه :
امر كن سائل را تا دعاى خير نمايد « 6 » .
وحضرت امام محمد باقر يا حضرت امام جعفر صادق عليهما السلام مىفرمودند كه : هر وقت چيزى به سائل مىدهيد ، ايشان را تلقين كنيد به دعا كردن ؛ زيرا كه دعاى ايشان از براي شما مستجاب مىشود واز براي خودشان مستجاب نمىشود « 7 » .
وبود حضرت سيد الساجدين عليه السلام وقتي كه چيزى به سائل مىدادند ، دست خود
هامش
( 1 ) . عدة الداعي ، ص 67 ؛ فضائل الشيعة ، ص 36 ؛ أعلام الدين ، ص 457 .
( 2 ) . از أمير المؤمنين عليه السلام قال : إذا ناولتم السائل شيئاً فاسألوه أن يدعو لكم ؛ فإنه يجاب فيكم ولا يجاب في نفسه ؛ لأنهم يكذبون . ر . ك : وسائل الشيعة ، ج 9 ، ص 424 - 425 ، باب 25 ، ح 12392 به نقل از خصال .
( 3 ) . خ . ل : نمايند .
( 4 ) . وسائل الشيعة ، ج 9 ، ص 425 ، باب 25 ، ح 12393 به نقل از عدة الداعي .
( 5 ) . المصدر ، ح 12394 .
( 6 ) . المصدر ، ح 12395 .
( 7 ) . المصدر ، ح 12396 .