مىنمايد به آن ملكي كه در دوش چپ اوست اين كه : ننويس بر بندهء من گناهى را مادامى كه در بند من است ، ووحى مىكند به آن ملكي كه در دوش راست اوست كه : نالهء بندهء مرا حسنه بنويس . وبه درستى كه مرض پاك مىكند بدن را از گناه مثل آن كه كوره پاك مىكند چرك را از آهن ، وهرگاه كودك مريض شود ثواب أو از براي پدر ومادر اوست « 1 » .
قسم هفتم : اسبابى هستند كه راجعاند به حالات فعل داعى وآن مثل دعا كردن اوست در عقب نمازها ؛ فرمودند حضرت أمير المؤمنين عليه السلام كه حضرت رسول صلى الله عليه وآله وسلم فرمودند : كسى كه بجاى آورد از براي خدا نماز واجبي را ، پس از براي آن كس در عقب آن نماز دعايى است مستجاب .
ابن فحام مىگويد كه : حضرت أمير عليه السلام را در خواب ديدم ، پس سؤال كردم آن جناب را از اين حديث فرمودند كه : اين حديث ، صحيح است : هرگاه فارغ شدى از نماز واجب پس بگو در حالتي كه در سجده مىباشى :
الّلهُمَّ إنّي أَسْأَلُكَ بِحَقِّ مَنْ رَوَاهُ وَمَنْ رُوِيَ عَنْهُ ، صَلِّ عَلَى جَمَاعَتِهِمْ ، وَافْعَلْ بِي كَيْتَ وَكَيْتَ « 2 »
. واز حضرت امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه فرمودند : به درستى كه خداى تعالى واجب كرده است بر شما نماز را در دوستترين وقتها وگرامىترين آنها به سوى خود ، پس سؤال نمائيد از خدا حوايج خود را در عقب نمازهاى واجب « 3 » .
ونيز از حضرت أمير المؤمنين عليه السلام مروى است كه فرمودند :
لا يَنْتَقِلُ الْعَبْدُ مِن صَلاتِهِ حَتّى يَسْأَلَ اللَّهَ الْجَنَّةَ وَيَسْتَجِيرَ بِهِ مِنَ النَّارِ ، وَأنْ يُزَوِّجَهُ الْحُورَ الْعِينَ « 4 »
يعنى بايد بر نگردد بنده از نماز خود - يعنى از جايى كه نماز گزارده است بر نخيزد - تا اين كه بخواهد از خدا بهشت را وپناه برد به أو از آتش جهنم وبخواهد از حق تعالى كه حور العين را به وى تزويج نمايد .
وأبو حمزه ثمالى از حضرت امام محمد باقر عليه السلام كه گفت : شنيدم از آن حضرت
هامش
( 1 ) . عدة الداعي ، ص 126 ، باب 3 ؛ أعلام الدين ، ص 398 باب تتمة الأحاديث . .
( 2 ) . الدعوات ، قطب راوندى ، ص 27 ؛ مستدرك الوسائل ، ج 5 ، ص 136 ، باب 5 ، ح 5511 به نقل از دعوات .
( 3 ) . عدة الداعي ، ص 67 عن الصادق عليه السلام : إنّ اللَّه فرض عليكم الصلاة في أحب الأوقات [ أفضل الساعات ] إليه فاسألوا اللَّه حوائجكم عقيب فرائضكم [ فعليكم بالدعاء في أدبار الصلاة ] .
( 4 ) . عدة الداعي ، ص 67 ؛ الخصال ، ج 2 ، ص 629 ، بحار الأنوار ، ج 38 ، ص 19 ، باب 38 ، ح 17 به نقل از خصال .