اللَّه ، پناه جويد واز سرِ صدق وحضور ، صب اقداح راح توحيد وتمجيد در وعاء قلب ، متعاقب ومتوالى دارد . پس بر خوان لسان عرضه دهد تا به بركات آن ، از خوف خسران أمان يافته ، « 1 » به نعيم جنان فايز گردد و « 2 » يقين داند كه تا « 3 » يك ذرّه دل به دنس غفلت وظلمت معصيت آلوده باشد ، قابل فيوض « 4 » ربّانى ومنظور نظر رحماني نگردد .
نظم
تو تا آلايشى دارى به مويى * نيابى از سعادت هيچ بويى
در خبر است كه حضرت حق - عزّ شأنه - وحى فرمود به موسى عليه السلام كه : « بگو با عُصات امّت خود كه جناب عزّ ما را ياد نكنند كه ما بر حضرت خود ، لازم گردانيدهايم كه هر كه ما را ياد كند ، ما أو را ياد كنيم وچون يادِ ما كند ، به غفلت ، ما أو را ياد كنيم به لعنت » ؛ امّا نماز كه معراج مؤمنان است ، موقوف است بر طهارت وسِتر عورت واستقبال قبله ونيّت . امّا در طهارت ، بايد كه چهار مرتبه رعايت كند : اوّل ، طهارت تن وجامه ومكان « 5 » از فَضلات واحداث كه طهارت عامّهء خلق است . دوم ، طهارت جوارح واعضا از ادناسِ جرايم ومعاصي كه طهارتِ ابرار است . سيوم ، « 6 » طهارت نفس « 7 » از كدورات صفات ذميمه كه طهارت سالكان است . چهارم ، طهارت دل از غير حق كه طهارتِ صدّيقان است .
نظم
تا كه باشد ياد غيرى در حساب * ذكر مولا باشد از تو در حجاب
ودر سِتر عورت ، بايد كه دو مرتبه رعايت كند : يكى « 8 » پوشيدن فضايح عورات ظاهر بدن كه منظور خلق « 9 » است به البسهء طاهره ، چنانچه دأب است ؛ دوم سِتر قبايح
هامش
( 1 ) . ف : + / و .
( 2 ) . ف : + / به .
( 3 ) . ف : با .
( 4 ) . ف : فيض .
( 5 ) . ف : + / سجده .
( 6 ) . ف : سيم .
( 7 ) . ف : + / است .
( 8 ) . ف : اوّل .
( 9 ) . ف : حق .