مبيّن همين مقصود است ؛ چه حضرت بارى - عزّ اسمه - اين همه نعمتهاى ظاهري وباطني از جسم وجان واغذيه واشربه وامكَنه وألبسه وعلم ونطق وادراك واحساسات وأمثال آن كه به بندگان عنايت فرموده ، براي آن است كه در اين مزرعهء فانية ، « 1 » زرع بذور سعادت ابدى وغَرسِ نهال دولت سرمدي كنند وبا اين امتعهء وى ، « 2 » روى به بازار آخرت آورند وبه فوايد جليله وأجور جميله ، مستفيد ومأجور گردند .
نظم
هزاران قرن مىبايد كه اين دولت به چنگ آيد * اگر اينبار بگذارى ، دگر باره كجا يأبى ؟
نقل است كه چون حكايت خصم ونَعجه واقع شد ، حضرت داوود عليه السلام گريه بسيار كردى ، چنانچه از خورد وخواب ، بازماندى ويك زمان ، نياسودى . حضرت اللَّه تعالى ، وحى فرمود كه : « اى داوود ! اگر گريه وجَزَع تو از خوف آتش دوزخ است ، ما تو را امن گردانيديم ، واگر جهتِ « 3 » طمع بهشت است ، به تو ارزانى داشتيم ، واگر از حديث خصم است ، ما « 4 » از تو راضى گشتيم وبر تو ببخشوديم » . داوود عليه السلام در گريه بيفزود وگفت الهى ! گريهء من بر فوات دولتِ اين وقت وسعادتِ « 5 » اين ساعت است .
الهى ! رد كنى بر من آن سعاداتى را كه به تقصيرات ، از من فوت گشته است ؟ حضرت اللَّه تعالى وحى فرمود كه : « اى داوود ! هيهات ! هيهات كه آن دولت بازگردد وآن سعادت معاودت نمايد ! » .
ونيز در كلام الهى - عزّ وعلا - وارد است كه :
« تَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوى »
؛ « 6 » يعنى طلب توشهء راه آخرت نماييد وبهترين توشه ، تقواست وتقوا در كلام مجيد ، به چند معنى آمده است ومرجع جمله ، به اجتناب از حرام اللَّه « 7 » است كه از طلب ما لا يعنيه ، مراد آن بوَد وبه ارتكاب فرايض اللَّه وتحصيل معرفت اللَّه كه از طلب ما لا
هامش
( 1 ) . ف : - فانية .
( 2 ) . ف : - وى .
( 3 ) . ف : از جهت .
( 4 ) . ف : - ما .
( 5 ) . ف : - سعادت .
( 6 ) . سورهء بقره ، آيهء 197 .
( 7 ) . ف : حرم اللَّه .