أشارت فرموده است به أفضل خصال رضيّه وأحسن اعمالِ مرضيّه كه آن ، ايمان ونيكى كردن با مسلمانان است . پس هر سعادتمندى كه بدين دو صفت متّصف گردد ، به يقين از بركات
« وَعَدَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِناتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ »
« 1 » با نصيب گردد واز ثمرات « ارحموا مَن في الأرض جميعاً ، يرحمكم من في السّماء » « 2 » بهره يابد وهمچنين أشارت « 3 » فرموده به أخبث ضلال رديّه وانجسِ صفات خبيثه كه آن شرك وبدى كردن با مسلمانان است . پس هر بىتوفيقى كه بدين دو سيرت ، ميسّر گردد ، بىشك به شقاوت ابدى گرفتار آيد كه « 4 »
« وَمَنْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِيداً »
« 5 » وبه خسران سرمدي پايبند گردد كه « لا يرحم اللَّهُ مَن لا يرحم النّاس » « 6 » وبدان كه فضيلت وخباثت جملهء أقوال وافعال ، نظر با رضا وسَخَط حضرت ذي الجلال است .
نظم
نيكاست هرچه هست ، رضايش قرين آن * زشت است آنچه شد ، سَخَط حق بدان قرين « 7 »
واكنون اشارتى كنيم به حقيقت ايمان ومسلم ونفع وضر وشرك ، چنانچه أهل تحقيق ايراد كردهاند ، مستعيناً باللَّه المستعان .
امّا ايمان ، افعالى است مأخوذ از امن وأمان ودر لغت ، به معنى تصديق آمده است ؛ يعنى باور داشتن وبگرويدن وآنچه در حديث وارد است ، بدين معنى « 8 » است وهمزهء ايمان ، چون همزهء صيرورت بود ، معنى مؤمن بر اين تقدير ، امن گرديده بود از آن كه كاذبش دانند « 9 » وعباد را بدين معنى ، مؤمن گويند وچون همزهء تعديه بوَد ، « 10 » مؤمن امن گرداننده بود غير را وحضرت خداوند را بدين معنى مؤمن گويند ولفظ
هامش
( 1 ) . سورهء توبه ، آيهء 72 .
( 2 ) . سنن الترمذي ، ج 3 ، ص 217 ؛ سنن أبي داود ، ج 2 ، ص 464 ؛ مسند أحمد ، ج 2 ، ص 190 .
( 3 ) . ف : اشاره .
( 4 ) . ف : - كه .
( 5 ) . سورهء نساء ، آيهء 116 .
( 6 ) . صحيح البخاري ، ج 8 ، ص 165 ؛ صحيح مسلم ، ج 7 ، ص 77 .
( 7 ) . ف : قريب .
( 8 ) . ف : + / اشاره .
( 9 ) . ف : ندانند .
( 10 ) . ف : + / معنى .