وجهت تسميه به مظهر كه عبارت است از محلّ ظهور جميع اسما إلهية وصفات كمالية هم از « 1 » فحاوى اين سخنان مفهوم گردد ومرآت بدان گويند كه بواطن زكيّهء ايشان ، قابل عكوس أنوار جمال شاهى ومَجلاى تجليّات الهى است وآخر تنزّلات ، يعنى مراتب « 2 » تنزّل وجود به « 3 » تجلّيات ظهورى در كثرات امكانية كه نصف دايره است ، منتهى به نقطهء برزخيهء وجود آدمي شده وباز در سير وجود ، ابتداى ترقّى وعروج از اين مرتبه است تا باز به نقطهء وحدت رسد وخاتم موجودات هم « 4 » بدين معنى بوَد وعلّت غايى بودنش به حكم نصّ به ادراك « 5 » « لولاك لَما خلقت الأفلاك » « 6 » وكلام قدسي « كنت كنزاً مخفيّاً فأحببت أن اعرف » « 7 » ثابت است وناسوت ، مبالغهء ناس است وناس ، آدمي بوَد وبعضي گفتهاند كه ناسوت را از « ناسَ يَنُوس نوساً » گرفتهاند كه به معنى تذبذب وتحرّك است وآدمي ، چون به واسطهء تعلّق وتوجّه روحانيّت أو به جانب عالم « 8 » علو كه منشأ اوست وتعلّق جسميت أو به جانب عالم سِفل كه محلّ ومقرّ « 9 » وى است ، فيما بين تحرّك واضطراب وبىقرارى دارد ، أو را بدان تسميه كردهاند ودر اين كلمهء جامعه ، لفظ « با » أشارت بدين عالم است وببايد دانست كه در ترتيب ألفاظ اين كلمهء جامعهء متبرّكه وأوضاع حروف واعداد آنها نيز نكتهاى چند ، مفهوم أرباب كمال وأصحاب مواجيد « 10 » وأحوال گشته .
اولًا لفظ « اللَّه » كه اشاره به عالم لاهوت است ، وقوع آن در وسط ألفاظ ، دالّ است بر آن كه عالم احديّت ، نسبت با عوالم ديگر ، همچون نقطهء مركز است « 11 » نسبت با محيط دايره ؛ چه مدار جمله بدوست ؛ بلكه بود جمله ، از بود اوست .
هامش
( 1 ) . ف : از هم .
( 2 ) . ف : مرآت .
( 3 ) . ف : - به
( 4 ) . ف : - هم .
( 5 ) . ف : + / تا در آيهء .
( 6 ) . مناقب آل أبي طالب ، ج 1 ، ص 186 ؛ كنز العمّال ، ج 11 ، ص 431 .
( 7 ) . جامع الأسرار ، ص 102 ، 144 ، 159 ، 162 ، 164 و 601 .
( 8 ) . ف : - عالم .
( 9 ) . ف : - ومقرّ .
( 10 ) . ف : مواجبه .
( 11 ) . ف : باشد .