[ 256 ]
وَيْلٌ لِمَنْ ساءَ خُلْقُهُ وقَبُحَ خَلْقُهُ
. واي بر آن كس كه بد است خوى أو وزشت است صورت أو .
هر كه را خوى خوش بود خَلقى * همه باشند بندهء رويش
نيست چيزى ز خوى بد ، بدتر * واي بر هر كه بد بود خُويَش
[ 257 ]
وَحْدَةُ الْمَرءِ خَيْرٌ مِنْ جَلِيسِ السُّوءِ
. تنهايى مرد ، بهتر است از همنشين بد .
هر كه را نيست همنشينِ نكو * گو به خلوت ، مده كسى را يار
مرد را زان كه هست تنهايى * بهتر از همنشين بد ، بسيار
[ 258 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : وَاسَاكَ مَنْ تَغَافَلَ عَنْكَ
. واز كلام اوست : مواسات كرد با تو آن كس كه غافل شد از تو .
صحبت خلق ، جمله دردِ سر است * نيست از دوستى كسى ، حاصل
نشود رنجه چون مواسا كرد * با تو آن كس كه از تو شد غافل
[ 259 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : وَالَاكَ مَنْ لَمْ يُعَادِلْكَ « 1 »
. واز كلام اوست : دوستى كرد با تو آنكس كه دشمنى نكرد با تو .
چون بدت نيست ، جزا نيكى است * بد مكافات بد مدان نيكو
وين يقين دان كه دوستى كرده است * آنكْ أو دشمنى نكرد به تو « 2 »
هامش
( 1 ) . خ ل : يغادرك ، يعادك .
( 2 ) . در نسخهء « ح » رباعي چنين آمده است :چون بدت مىرسد ، جزا نيكوست * باش با هر كه بد كند نيكو
دوستى كرد با تو بس شك نيست * آنكه كم كرد دشمنى با تو