[ 260 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : وَيْلٌ لِلْحَسُودِ مِنْ حَسَدِهِ « 1 »
. واز كلام اوست : واي مر حسود از حسد أو .
گر تورا رنگ چهره آل بود * همه خون خوردن است رأى حسود
رنگ بر روى كس نبايد ديد * حسد از حد ببُرد ، واي حسود !
[ 261 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : وَلِيُّ الطِّفْلِ مَرْزُوقٌ
. واز كلام اوست : ولىّ طفل ، روزيمند است .
مكن از فاقه هيچ انديشه * گر فراوان بُود تورا فرزند
غم روزى مخور ، خدا بدهد * ولى طفل ، هست روزيمند
[ 262 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : وَيْلٌ لِمَنْ وَتَرَ الأحْرَارَ
. واز كلام اوست : واي بر آنكس كه دشمنى ظاهر كرد با آزادان .
گر تو با مُقبلان ، نزاع كنى * رود از دست ، دين ودُنيى تو
كه به آزادگان صاحبدل * دشمنى هر كه كرد ، واي بر أو
[ 263 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : هُمُومُ الْمَرْءِ بِقَدْرِ هِمَّتِهِ « 2 »
. واز كلام اوست : غمهاى مرد ، به اندازهء همّت اوست .
غم خورد جمله زير دستانرا * آنكه با همّت است ومردمدوست
هست غمهاى مرد در عالم * هم بهاندازهاى كه همّت اوست
هامش
( 1 ) . خ ل : لحسده .
( 2 ) . خ ل : هممه .