[ 244 ]
وَقَالَ : نُورُ المُؤمِنِيْنَ « 1 » مِنْ قِيَامِ اللَّيْلِ
. وگفت : نور مؤمنان ، از برخاستن شب است .
گر تورا ذوق بندگى حق است * شب همان بهْ كه در طلب خيزى
نور رخسار مؤمنان چون هست * از فيوضات ورد وشبخيزى
[ 245 ]
وَقَالَ : نِسْيَانُ الْمَوتِ صَدَأُ الْقَلْبِ
. وگفت : فراموشى مرگ ، زنگ دلهاست .
ياد مرگش چو موم ، نرم كند * في المثل گر دلى بُود از سنگ
وان كه از مرگ ، خود فرامُش كرد * گيرد آيينهء دل أو زنگ
[ 246 ]
نَوِّرْ قَبْرَكَ بِالصَّلاةِ فِي الظُّلَمِ
. منوّر گردان قبر خود را به نماز در تاريكى شب .
نيست كارى بزرگتر ز نماز * گر بزرگى ، دمى مشو بيكار
گورِ تاريك خود ، منوّر كن * به صفاى نماز در شب تار
[ 247 ]
نُعِيْتَ إلى نَفْسِكَ حِيْنَ شَابَ رَأسُكَ
. خبر مرگ خود يا فتى ، وقتي كه سفيد شد سرِ تو .
از جهان سرد شد دلت ، زآن رو * جَعد كافور گشت مُشك تَرَت
يا فتى اندكى زمرگ ، خبر * ليك وقتي كه شد سفيد سرت
هامش
( 1 ) . خ ل : المؤمن .