[ 121 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : سَادَةُ الأُمَّةِ الْفُقَهَاءُ
. واز كلام اوست : بزرگان امّت ، فقهااند .
اى برادر ! ز امّتان رسول * عاميانْشان همه سفيهاناند
زان ميان ، هر كه داند ، اوست بزرگ « 1 » * چون بزرگانشان فقيهاناند
[ 122 ]
سُكْرَةُ الأحْياءِ سُوءُ الْخُلْقِ
. مستى زندگان ، بد خُلقى است .
خُلق نيكو طريق هشيارى است * خُلق بد ، زشتتر ز صد مستى
هوشيارى گزين وخُلق نكو * زندگان راست خُلق بد ، مستى
[ 123 ]
سِلَاحُ الضُّعَفَاءِ شِكايَةٌ « 2 »
. سلاح ضعيفان ، شكايت است .
شكر باشد ز قوّت باطن * قوت ز شكر باشد ايمان را
ليك مىدان شكايت است سلاح * در همه معركه ضعيفان را
[ 124 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : سُمُوُّ الْمَرْءِ فِي التَّواضُعِ
. واز كلام اوست : بلندى مرد ، در تواضع است .
مكش از كبر وعجب ، سر به فلك * هست در پستى « 3 » ارجمندى مرد
خاك ره باش در طريق نياز * در تواضع بُود بلندى مرد
هامش
( 1 ) . در نسخهء « ح » : علم هر كس كه داند اوست بزرگ .
( 2 ) . خ ل : الشكاية .
( 3 ) . در نسخهء « ح » : درويشى .