[ 129 ]
شَمَّةٌ مِنَ الْمَعْرِفَةِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيْرِ الْعَمَلِ
. اندكى از معرفت ، بهتر است از بسيارى عمل .
هر كه بىمعرفت كند عملي * ننمايد از أو خوش آن كردار
اندكى معرفت تو را بهتر * از فراوان عمل تو را بسيار
[ 130 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : شَيْبُكَ نَاعِيْكَ
. واز كلام اوست : پيرى تو خبر دهندهء مرگ است .
هست موى سفيد ، پيك اجل * شاخ كهنه فسرده سازد برگ
دل مَنهِ بر جهان ، چو پير شدى * پيرى تو خبر دهد از مرگ
[ 131 ]
شِفاءُ الجَنانِ قِرائةُ القُرْآنِ
. شفاى دلها خواندن قرآن است .
دائمت دل صحيح وشاد بُود * گر مصاحب شوى به قرآن خوان
چون شفاى دل است مؤمن را * ز نواى قرائت قرآن
[ 132 ]
شَحِيْحٌ غَنِيٌّ أفْقَرُ مِنْ سَخِيٍ فَقِيْرٍ
. بخيل مالدار درويشتر است از سخى درويش .
هر بخيلى كه مالدار بُود * هست درويشتر به صد پايه
زان سخى كو بُود بسى درويش * چون سخاوت وُرا بود مايه
[ 133 ]
شَرْطُ الأُلْفَةِ تَرْكُ الْكُلْفَةِ
. شرط الفت ، ترك تكلّف كردن است .
همچو خلقان مجوى عادت ورسم * كي تكلّف بُود تصوّف را