أو نشستهاند ، سخنى گزافآلود نرفته است .
از ديدگاه پايگاه معنوي نيز همين بس كه نام وخاطرهء أو در ذهن عوام وخواصِّ شيعه ، به نوعي قداست پايدار آميخته ، وخاكجاى أو ، مزار ديدهوران وحاجتمندان واز بقاع متبرّك شهر أصفهان است .
دربارهء پايگاه بلند شيخ طوسي ، از فضل وفضيلت وپرهيز وديانت أو ياد كردهاند وعماد طبري گفته است كه اگر صلوات بر غيرِ پيامبران روا بود ، بر وى صلوات مىفرستادم . « 1 » بىآنكه در پىِ ثناى فزون از مرز شايستگى باشم ، سخن عماد را به نحوى در حقّ علّامهء مجلسي بازگفتنى مىيابم ومىگويم كه اگر ياد كردن درودهاىِ ويژهء معصومان بر طبقهاى ديگر پس از ايشان روا مىبود ، علّامهء مجلسي ، بىگمان از آن طبقه بود .
هنگامى كه كارنامهء درخشان ورشكانگيز علّامه محمّد باقر مجلسي را بر مىرسيم ، اين بيت ابوالعلا را فرا ياد مىآوريم كه دربارهء شريفِ مرتضى سرود :
لو جئتَه لرأيتَ النّاسَ في رجلٍ * والدّهرَ في ساعةٍ والأرضَ في دارٍ « 2 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : انديشههاى كلامي شيخ طوسي ( ره ) ، به كوشش : پژوهشگران گروه فلسفه وكلام اسلامى ، زير نظر : محمود يزدى مطلق ( فاضل ) ، دانشگاه علوم اسلامى رضوى ، ج 1 ، ص « سه » ى پيش سخن .
( 2 ) . ر . ك : شخصيّت أدبي سيّد مرتضى ، عبد الرّزاق محيي الدين ، ترجمهء : جواد محدّثى ، تهران : أمير كبير ، 1373 ش ، چاپ اوّل ، ص 73 .