[ باب ] الذال
80 - ذَمُّ الشَيْءِ مِنَ الاشْتِغالِ بِهِ .
بَدِ چيزى كه بر زبان آرى * خويش را مشتغل بدان دارى
وانگهى از خدا شوى غافل * اين نباشد وظيفهء عاقل
81 - ذَرِ الطَّاغي في طُغْيانِهِ .
هر كه برگشت از ره اسلام * گوش ننهاد سوى [ اين پيغام ]
بگذارش تو در همان طغيان * كه رود سرنشيب در نيران
82 - وَمِنْ إِرْشادِهِ : ذَنْبٌ واحِدٌ كَثيرٌ وَألْفُ طاعَةٍ قَليلٌ .
از گناه است كآدمى خوار است * كه گنه گر يكى است بسيار است
طاعتت گر هزار هم باشد * اندرين ره هنوز كم باشد
83 - ومِن نصائحه : ذَواقَةُ السَّلاطينِ « 1 » مُحْرِقَةُ الشَّفَتَيْنِ .
نعمت شاه اگر دل افروزد * تا توانى مَچِش كه لب سوزد
نار سوزنده است خدمت شاه * تو ازو با خداى گير پناه
84 - ذُلُّ المَرْءِ في الطَّمَعِ وَعِزُّهُ فِي الْقَناعَةِ .
طمعت نزد خلق خوار كند * خواريت را يكى هزار كند
از طمع گر تو بر كنار شوى * در دو عالم بزرگوار شوى
85 - ذِكْرُ الأوْلِيآءِ تُنَزِّلُ « 2 » الرَّحْمَةَ .
دوستدار خداى را ياد آر * كز خدا رحمتت شود ايثار
كرم از پادشاه مىآيد * بندگان را وسيله مىبايد
86 - ذَليلُ الفَقْرِ عَزيزٌ عِنْدَ اللَّهِ .
فقرا را عزيز بايد داشت * خوارِ فقر ، اى پسر عزيز خداست
هامش
( 1 ) . « كو » : ذَواقة مرقة السلاطين .
( 2 ) . « كو » : تنزيل .