قرار گرفتم ، و در عين حال كه بايد فقط نطقى كوتاه و تشريفاتى در افتتاحيه انجام مىدادم ، بحث مفصّل حول قرآن را شروع كردم . براى اين سخنرانى ، طرحى از پيش آماده نداشتم ، گويا خواست خدا بود كه چنين شود زيرا وهّابىها در آنجا و تمام دنيا منتشر كردهاند كه : « شيعه قرآن ديگرى غير از اين قرآن دارد و درباره اين قرآن به تقيّه عمل مىكنند ! » .
در ابتداى بحث از بانيان مجلس تشكر نمودم ، بعد كلامم را با تاريخ قرآن آغاز كردم و گفتم :
اين قرآنى كه اكنون در دست ماست در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله به همين ترتيب نوشته شده است . و در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله تعدادى از صحابه نيز ، قرآن كامل داشتند كه با تفسير همراه بوده است ، چون خدا به پيامبرش مىفرمايد : « وَ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ الذّكْرَ لِتُبَيّنَ لِلنَّاسِ مَا نُزّلَ إِلَيْهِمْ » ما اين قرآن را بر تو نازل كرديم تا آنچه را كه براى مردم نازل شده بر ايشان بيان نمائى گفتم تفسير قرآن با وحى الهى ، از عدد ركعات نماز گرفته تا كيفيت روزه و . . . همه به صورت وحى غير قرآنى مىآمده و پيامبر صلى الله عليه و آله همراه با آيات قرآن آنها را به صحابه مىرساندند و صحابه نيز مىنوشتند ، و اين نوشتهها همان مصاحف صحابه يعنى قرآن با تفسير بود پس معناى اختلاف مصاحف ؛ اختلاف در اصل قرآن نبوده بلكه در تفاوت تفاسير با يكديگر بوده است . در يك مصحف ، تفسير آيهاى بوده ، و در ديگرى ، تفسير اين آيه نبوده است ، اختلاف ، اختلاف در وجود و عدم بوده است ( با اين استدلال ، مشكل اختلاف مصاحف صحابه حل شد ) .
سپس بيان كردم :
در زمان خلفا ، سياست حكومت اين بود كه قرآن را از حديث پيامبر صلى الله عليه و آله جدا كنند ، پس شروع كردند به نوشتن قرآنى بدون تفسير ، اين كار در زمان خليفه اول شروع و در زمان خليفه دوم تمام شد ، آن قرآن را نزد امّ المؤمنين حفصه امانت گذاشتند ، در زمان خليفه سوم ، اختلافهائى ميان واليان بنى اميّه و صحابه پيامبر ايجاد شد زيرا صحابه از مصاحف خود تفسيرهائى را
مرزدار مكتب اهل بيت ( ع ) ( سيرى در احوال وافكار وآثار مرحوم علامه عسگرى ' ره '" ) ( فارسى ) " — صفحة 209
مساهمون: محمد باقر اديبى لاريجانى
ص٢٠٩