حقّ :
واجب ثابتى كه انكار آن جايز نيست . أنعام / 93 و 151
حق اللّه :
حقوقى است كه به مصالح جامعه مربوط است و فرد در اسقاط آنها تأثير ندارد مثل سرقت ، زنا ، شرابخوارى . و پس از اعتراف برگشت از آن درست است .
حق الناس :
حقى است كه به منافع شخصى افراد مربوط بوده و توسط شخص هم قابل اسقاط است مانند دين و پس از اعتراف انكار درست نيست .
مصادر حق : حق با يكى از سه امر ذيل ثابت مىشود :
1 - حقى كه از سوى خداوند بخشيده شده است 2 - عقد 3 - ضرورت .
حق ارتفاق :
حق دائمى مقرر بر مال غيرمنقول ( زمين ، عقار ) به نفع ملك غيرمنقول ديگرى است مانند حق شرب ، حق گذر ، حق مجرى .
حقّه :
شترى كه پا به سن چهار سالگى گذاشته باشد . يعنى قابليت سوارى و جفتگيرى را دارد .
احكام آن : در زكات شتر هرگاه شتران به 46 تا 60 برسد يك حقه واجب است و هرگاه به 91 تا 120 برسد دو حقه واجب است .
حقن :
آمپول زدن .
آثار حقن : 1 - باطل نشدن وضو 2 - باطل نشدن روزه .
حقوق شخص زندانى :
عدم حجر بر او ، ارضاى غرايز طبيعى ، انجام عبادات ، آموزش ، حرفهآموزى ، مداوا .
حكر :
اجاره دادن طولانىمدت زمين و مانند آن .
حكم :
تأثير خطاب شارع در افعال مكلفان كه بر پنج قسم است .
يوسف / 40 و 67
حكم تكليفى :
حكمى است كه مشتمل بر امر يا نهى باشد كه عبارتند از : وجوب ، حرمت ، استحباب ، كراهت و إباحه .
حكم وضعى :
امرى است كه شارع آن را سبب يا شرط يا علت قرار داده است .