دكلوك ، عروسك ، الاكلنگ ، كادنه ، دارساس ، مگسك ( دهخدا ) . جمع ذراح و ذروح و ذريح بر وزن تفاح و سبوح و سكين : حشرهيى است كه به فارسى الاكلنگ گويند ( بهمنيار ، 71 ) .
ذريره
( Zarira )
ذريره كرم و خشكست اندر آخر درجهء اول .
الابنيه ( بهم 161 ، زل 130 )
ذريره را در كتب ادويهء مفرده بيشتر به نام قصب الذريره و معادل فارسى آن را نى طيب ، نى بويا ، قصب بوا ، قصب فارسى ، نى نهاوندى نوشتهاند چنان كه بيايد . دربارهء نامهاى لاتينى و فرانسوى آن پس از اين بحث خواهد شد . در ترجمهء صيدنه ذيل لغت قصب الذريره چنين آمده است :
به لغت پارسى قصب نى باشد . . بولس سه نوع ذكر كرده است . . . قصب الذرير ، جالينوس گويد نى طيب كه از هند به - اطراف برند در ميانهء او به شكل غبار چيزى باشد كه در ماوراى او از اينها نباشد . . . و حمزه نى بويا ذكر كرده است . . . بوى او خوش بود و لون او به سرخى مايل و منبت او در زمين هند است ( ترجمهء صيدنه ، ب 100 ) . در هداية المتعلمين كرارا از قصب الذريره ياد شده است ( ر ك : هدايه ، فهرست داروها ) . قصب الذريره نباتى است زياده بر شبرى و باريك و مجوف و بيرون او سرخ مايل به زردى و اندرون او سفيد و مملو از چيزى شبيه به پنبه و ساقش پرگره و از قلم باريكتر و خوشبو و با قبض و تندى و تلخى ( تحفه ، دهخدا ) .
قصب الذريره . . . و نيز به عربى قصب بوا . . . و به فارسى نى نهاوندى نامند و ديسقوريدس قالاس ناميده نباتى است معروف ، باريك و بلند تا دو شبر . . .
( مخزن ) . قصب الذريره قسمى از نىهاى معطر است كه در تركيب عطريات مقدسه مستعمل بود . . . قصب الذريره اصل و معطر از هندوستان آورده مىشد و اشعيا . . .
آن را چون متاع نفيس كه از خارج آورده شود مذكور مىدارد ( قاموس كتاب مقدس ) . موسى بن ميمون مؤلف شرح اسماء العقار قصب الذريره را قصب فارسى خوانده و صريحا نوشته است كه قصب - الذريره را از شهرهاى ايران مىآورند نه هند . در ميان صاحبان كتب ادويهء مفرده اين دانشمند بزرگ ظاهرا تنها كسى است كه به اين مطلب مهم توجه كرده است . عين سخنان موسى بن ميمون چنين است : قصب الذريرة هو القلماس و هو القمحة و هو القصب الفارسى و الذى صلح عند المتأخرين ان هذا ، قصب الذر - يرة يأتى من بلاد العجم من فارس لا من - الهند و لما كثر طلب الناس له من غير موضعه اعنى من بلاد الهند و اهمل طلبه من منبته عدم وجوده فى هذه الاقاليم و