روزانه به مصرف چاشنى غذا مىرسد بعنوان داروى ضد عفونى معدى ( براى از بين بردن باكتريها ) و ضد كرم و همچنين در اختلالات ريوى مورد استعمال دارد .
( درويش ، 189 - 190 ) .
و اما اسقورديون ، اين كلمه در « نس » ( چاپ بنياد فرهنگ ، ص 114 ) اشتباها استورحديون اما در « نم » استور - ديون نوشته شده است ( ب 23 ) بهمنيار دربارهء اشتباه مورد بحث توضيح جالب توجهى نوشته است كه در اينجا عينا نقل مىشود : در نسخهء عكس كاتب در ابتدا اسقورديون نوشته بعد رائى ميان واو و دال گنجانيده و بر دال اول آن قسم كه بايد خط محو نكشيده و اين دال به دال دوم چسبيده است بقسمى كه كلمه اسقورحديون خوانده مىشود و در نسخهء چاپى بدين صورت نوشته شده است ( بهمنيار ، ص 85 ) . آقاى محبوبى اردكانى نيز اين جمله را به توضيح مرحوم بهمنيار افزوده است : ولى در آخر مطلب صفحهء 87 صريحا اسقورديون آمده است .
مخفى نماناد كه در الابنيه چاپ مرحوم بهمنيار نيز اسقورديون اشتباها اسقوريون ( به حذف دال ) آمده كه قطعا اشتباه چاپى است ولى اين اشتباه در غلطنامه نيامده است .
اكنون برويم بر سر بحث در باب اسقورديون . اسقورديون
osqordiun
نام علمى ( لاتينى ) آن
Teucrium - scordium
و نام فرانسويش
Scordion
است . اسقورديون چنان كه پيش از اين در ضمن بحث از ثوم گذشت سير دشتى را گويند كه همان موسير است و در اين جا به نقل شواهد ديگر مىپردازم . صاحب اختيارات بديعى مىنويسد : سقورديون خوانند و ثوم الحيه نيز گويند و آن ثومبرى است به پارسى موسير خوانند ( اختيارات ، دهخدا ) . اسقورديون سير صحرائى است تلخ و قابض و لداغ و برگش ريزه و اغبر و كمعرضتر از سير بستانى و گلش مايل بسرخى و ساقش دراز . قسمتى را گلش و ساقش سفيد ( تحفه ، دهخدا ) . صاحب شرح اسما در ذيل سقرذيون مىنويسد :
سقرذيون و يقال ايضا اسقوذوريون . . .
و هو الثوم البرى و يسمى ايضا ثوم الحيه ( شرح اسماء ، م 282 ) . و اين دو اسم از ريشهء يونانى اسكورديون
Skordion
است معهذا امروز در بازارهاى قاهره به نام ثومبرى يا ثوم ثعبانى فروخته مىشود ( مايرهوف ، 282 ) .
ثيل
( Sil )
( لا )
Agropyrum repens
( فر )
Chiendent
ثيل لطيفست و قابض نزلها را ببرذ و جراحت تازه بهم ارذ .
الابنيه ( بهم 88 ، زل 74 )