حرام است . و همچنين ابن قدامه در كتاب المغنى آن را منهى عنه و حرام دانسته است . و در كتاب الهدايه ( فقه حنفى ) آن را مكروه معرفى كرده است . دليل اين حكم حديث نبوى است بدين تعبير : « لا تناجشوا » « 1 » .
نسيئه
اين كلمه مأخوذ از « نسىء » و آن بهمعناى تأخير است گفته مىشود :
« أنسأت الشىء انساء اذا أخرته » و نسيئه اسمى است كه بجاى مصدر نهاده شده است « 2 » .
بيع نسيئه
بيع حاضر به ثمن مؤجل « 3 » . و به عبارت ديگر هرگاه مبيع حال و نقد و ثمن مؤجل و نسيئه باشد اصطلاحا بيع نسيئه ناميده مىشود .
در مجمع البحرين آن را چنين تعريف كرده است :
« بيع النسيئة هو بيع عين أو مضمون فى الذمة حالا بثمن مؤجل « 4 » » .
نشوز
در اصل به معنى ارتفاع و بلند شدن است . گفته مىشود :
« نشز من مكانه نشوزا اذا ارتفع عنه » يعنى از مكان خود برخاست و شرعا به معنى خروج از طاعت يعنى بيرون رفتن يكى از زوجين از دائرهء فرمان و اطاعت ديگرى مىباشد « 5 » . و به عبارت ديگر چنان كه در مجمع البحرين مىنويسد : نشوز از جانب زن به معنى عصيان و دشمن داشتن شوهر و از جانب مرد به معنى ضرب ؟ ؟ ؟ و جفا نسبت به زن مىباشد « 6 » .
هامش
( 1 ) . الام ج 3 ، ص 91 ، مغنى المحتاج ج 2 ، ص 37 ، الهدايه شرح بداية المبتدى ج 3 ، ص 53 ، المغنى ( ابن قدامه ) ج 4 ، ص 160 .
( 2 ) . شرح لمعه ج 1 ، ص 293 ، رياض المسائل ج 1 ، كتاب تجارت .
( 3 ) . مكاسب شيخ انصارى ص 303 .
( 4 ) . مجمع البحرين ، ص 88 .
( 5 ) . المصباح المنير ج 2 ، ص 160 ، حدائق الناضره ج 6 ، ص 250 ، رياض المسائل ج 2 كتاب نكاح ، شرايع الاسلام ج 2 ، ص 338 .
( 6 ) . مجمع البحرين ، ص 335 .