تخطي إلى المحتوى الرئيسي

واژه شناسى اصطلاحات اصول فقه ( فارسى ) — صفحة 172

مساهمون:

ص١٧٢
به ماهياتى گويند كه داراى جنس و فصل معينى هستند مانند انسان و درخت .

ماهيات مركبه

از اقسام ماهيات جعليه است كه در آن ماهيت مجموعه‌اى از اجزا و شرايط مىباشد مانند صلاة و حج . . .

ما يصلح للقرينيه

بعضى از امور هستند كه قرينه بودن آنها براى حمل كلام ، بر خلاف ظاهر ، مسلم و قطعى نيست ، ولى صلاحيت براى قرينه بودن را دارند ، از اين‌ها تعبير مىشود به « ما يصلح للقرينيّة » مانند : عود ضمير به بعضى از افراد عام كه صلاحيت تخصيص زدن عام را دارد . و يا وقوع استثنا عقيب جمل متعدده براى مثال : سوره نور آيه 4
« وَ الَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانِينَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَداً وَ أُولئِكَ هُمُ الْفاسِقُونَ إِلَّا الَّذِينَ تابُوا »
.

مبادى تصوريه

مبادى تصوريه يك علم عبارت است از مجموعه تعريفها و حدود و رسوم آن .

مبادى تصديقيه « 1 »

اعتقاد و اذعان به مطلوب ، كه به آن تصور با حكم هم مىگويند به بيان ديگر اعتقاد به اينكه موضوع علم فلان و نتيجهء آن به همان و اين علم از چه علمى است را مبادى تصديقيه مىنامند .
هامش
( 1 ) . خودآموز منظومه - زاهدى - ج 1 - ص 34 .