عموم و خصوص مطلق
بين دو كلى در صورتى عموم و خصوص مطلق است كه فقط يكى از آنها بر تمام افراد آن ديگرى صادق باشد . به عبارت ديگر بين دو كلى عموم و خصوص مطلق است در صورتى كه هركدام از جهتى عام است و از جهتى خاص . و اين در حالتى است كه دو كلى بر يكديگر صدق كند بنحو جزئيت ، مثل حيوان و انسان كه اولى را اعم و دومى را اخص مىگويند زيرا حيوان بر انسان صدق مىكند ولى انسان بر حيوان صادق نيست . زيرا از جانب حيوان اعم و از طرف انسان اخص است .
عموم و خصوص من وجه
اگر صدق دو كلى بر يكديگر از هر طرف بطور جزئى باشد بين آن دو عموم و خصوص من وجه است يعنى : هيچيك بر همه افراد ديگرى صادق نباشد و فقط بر بعضى صدق كند . اعم و اخص من وجه يك مورد اجتماع و دو مورد افتراق دارند مورد اجتماع آنها افراد مشتركه و مورد افتراق هريك افراد مختصه به خود آن كلى است . مثلا حيوان ابيض گاهى در موردى اجتماع مىكنند ، مانند اسب سفيد و در موردى از ابيض جدا مىشود ، مانند : كاغذ سفيد و در موردى ابيض از حيوان جدا مىگردد ، مانند اسب سياه . . .
عناصر استصحاب « 1 »
عناصر استصحاب 7 چيز است :
هامش
( 1 ) . اصول الفقه ج 4 ص 278 .