با نيّت و قصد قربت است . اين قبيل واجبات را « تعبّدى » گويند . هرگونه عبادت در اسلام از اين قبيل است ، مانند نماز و روزه .
2 - واجباتى كه قصد قربت در آنها شرط نيست . به عنوان « واجب توصّلى » رجوع شود .
واجب تعيينى
واجب تعيينى در مقابل « واجب تخييرى » است و آن واجبى است كه متعلّق حكم مشخص و معيّن باشد . به عبارت ديگر : آن واجبى را گويند كه در قالب يك فرد معيّن و مشخص قابل تحقّق است و صرفا همان فرد معيّن متعلّق خواستهى مولا مىباشد . مثلا نماز صبح بر هر مكلّفى واجب است . ولى نماز صبح با شرايط و ويژگىهاى خاص و به شكل ارايهشده از سوى خود شارع ، نه هرآنچه كه عنوان « نماز » برآن صدق كند .
واجب توصّلى
هرگاه مولا فقط تحقّق چيزى را بخواهد بدون اينكه قصد قربت در آن شرط باشد ، آن واجب را « توصّلى » گويند . در افعالى مانند : پاك كردن لباس براى نماز ، نجات دادن غريق و دفن كردن ميّت مسلمان ، آنچه از سوى شارع خواسته شده است ، تحقّق اين امور در عالم خارج است بدون اينكه قصد قربت در آنها شرط باشد .
واجب عينى
واجب عينى در مقابل واجب كفائى است . واجب عينى ، آن واجبى است كه از همهى مكلّفين خواسته شده آن را انجام دهند . نماز و روزه از اين قبيل هستند .