را نسبت به اين مقدّمات « واجب مطلق » گويند . « 1 » به عنوان « مقدّمهى واجب » رجوع شود .
مقرّر
« ناقل » و « مقرّر » در اصطلاح اصوليين صفت دو خبر يا دو دليل متعارض هستند كه يكى از آن دو دليل موافق اصل جارى در مورد خود باشد و ديگرى مخالف با آن اصلى كه در مورد خودش جارى مىشود . به دليل مخالف با اصل كه اقتضاى آن انتقال مكلّف از مقتضاى اصل و سوق دادن وى به تكليف مخالف با اصل مىشود « ناقل » گويند . دليل موافق با اصل به اعتبار اينكه تقرير مكلّف و تثبيت وى را برطبق اصل به دنبال دارد « مقرّر » گويند . فرقى هم نمىكند كه تعارض دو خبر يا دو دليل در اثبات وجوب باشد يا در اثبات حرمت . مثلا اگر يك خبر معتبر بگويد : نماز جمعه واجب است و يا خوردن عصير حرام است ؛ و خبر معتبر ديگرى بگويد : نماز جمعه واجب نيست و يا خوردن عصير حرام نيست ، دليلى را كه مىگويد نماز جمعه واجب است و يا خوردن عصير حرام است « ناقل » و دليل مقابل آن را « مقرّر » گويند « 2 » .
مقيّد
به عنوان « اطلاق و تقييد » رجوع شود .
ملازمه بين حكم شرع و عقل
به عنوان « قاعدهى ملازمه » رجوع شود .
هامش
( 1 ) - همان مدرك .
( 2 ) - اصطلاحات الاصول : 267 ؛ الفصول : 245 .