يُؤْثَرُ ( 24 )
إِنْ هذا إِلاَّ قَوْلُ الْبَشَرِ ( 25 ) سَأُصْلِيهِ سَقَرَ ( 26 ) وَ ما أَدْراكَ ما سَقَرُ ( 27 ) لا تُبْقِي وَ لا تَذَرُ ( 28 ) لَوَّاحَةٌ لِلْبَشَرِ ( 29 )
عَلَيْها تِسْعَةَ عَشَرَ ( 30 ) وَ ما جَعَلْنا أَصْحابَ النَّارِ إِلاَّ مَلائِكَةً وَ ما جَعَلْنا عِدَّتَهُمْ إِلاَّ فِتْنَةً لِلَّذِينَ كَفَرُوا لِيَسْتَيْقِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ وَ يَزْدادَ الَّذِينَ آمَنُوا إِيماناً وَ لا يَرْتابَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتابَ وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ لِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَ الْكافِرُونَ ما ذا أَرادَ اللَّهُ بِهذا مَثَلاً كَذلِكَ يُضِلُّ اللَّهُ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ وَ ما يَعْلَمُ جُنُودَ رَبِّكَ إِلاَّ هُوَ وَ ما هِيَ إِلاَّ ذِكْرى لِلْبَشَرِ ( 31 )
/ 59
براى خدايت شكيبايى بورز
رهنمودهايى از آيات :
در آغاز ، آيات كريمه به بيان مهمترين صفاتى مىپردازد كه واجب است در هر بيم دهندهاى كه متصدى هدايت مردم و تغيير دادن واقعيت موجود از طريق رسالت الاهى است ، وجود داشته باشد ، از اين قرار : تنها به تكبير و بزرگداشت خدا پرداختن ، پاك كردن لباس از هر پليدى و نجاست ، دست كشيدن از گناه به اشكال گوناگون آن ، منت ننهادن بر خدا ، صبر و استقامت داشتن در راهى پر از خار و خاشاك ؛ پس بيم دهنده رسالى تا زمانى كه به اين صفات لازم متصف نباشد ، بيم دهنده نخواهد بود ، و به همين گونه امكان تحقق بخشيدن به هدفهاى خود ( هدايت و تغيير ) جز به ميانجيگرى آنها نخواهد داشت ( آيات 1 / 7 ) .
سپس كافران را به روز سختى بيم مىدهد كه هيچ آسانى در آن براى