سودى براى وى نخواهد داشت ، زيرا كه شفاعت براى كسى سودمند واقع مىشود كه در زندگى راه سالمى براى خود برگزيده باشد ، و آن گاه به ارتكاب بعضى از گناهان و نافرمانيها بپردازد ، و مجرمان چنين نيستند ( آيه 48 ) .
/ 56 در پايان سوره قرآن از زشتى كار مجرمان ( كافران و بيماردلان ) و دورى گزيدن ايشان از پند و اندرز خدا به ايشان و از رحمت تجسم يافته وى در آيات راهنماى وحى شده ، در صورتى ياد مىكند كه آنان با كارى بزرگ رو به رو هستند و با آتشى كه هيچ چيز را باقى و بر جاى نمىگذارد . . . و خلاصى از آن جز از راه رو كردن به اندرز خدا و عمل كردن بر بينشهاى مندرج در آن ندارند ! آنان در حقيقت - با اعراض كردن از آيات خدا - به گله خرانى مىمانند كه شيرى بر آنها حملهور شده و نمىدانند كه چگونه و به كجا از چنگ او فرار كنند ، و راه خلاص شدن آنها چيست . . . در صورتى كه آيات خدا به عكس اين عمل مىكند و براى آن آمده است تا دست ايشان را بگيرد و به ساحل امن و رحمت و سعادت رهبريشان كند ، پس شايسته چنان است كه از آن استقبال كنند ، به همان گونه كه تشنگان و گرفتاران خشكسالى از باران آسمانى استقبال كنند . . .
بَلْ يُرِيدُ كُلُّ امْرِئٍ مِنْهُمْ أَنْ يُؤْتى صُحُفاً مُنَشَّرَةً
- بلكه هر يكى از ايشان چنان مىخواهد كه بر بالين او نامهاى بنهند گشاده و مهر برگرفته » كه هرگز چنين نخواهد شد ،
بَلْ لا يَخافُونَ الْآخِرَةَ
- بلكه ايشان از آخرت نمىترسند » و اين كفر به آخرت و حاضر نبودن آن در تصور و فهم انسان ، بزرگترين عامل در انحراف و توجه نكردن به يادآوريها و پندها و تأثر پذيرفتن از آنها است ( آيات 49 / 53 ) .
قرآن در برابر گفتههاى باطل دورى گزينان از آن و مستكبران نسبت به حق كه مىگفتند :
إِنْ هذا إِلَّا سِحْرٌ يُؤْثَرُ * إِنْ هذا إِلَّا قَوْلُ الْبَشَرِ
ردّ قاطعى در سه آيه ( 54 ، 55 ، 56 ) مىآورد و در عين حال نقش قرآن را كه يادآور خدا و حق است ، و اين كه انسان مكلف به پذيرفتن راهنمايى آن است ، ولى در اين كار اجبارى ندارد بلكه مختار است ، و بيان مىكند ، هر چند توفيق پندپذيرى و راهيابى حاصل نمىشود
إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ هُوَ أَهْلُ التَّقْوى وَ أَهْلُ الْمَغْفِرَةِ
- مگر اين