كه نفس خويش را با آن سازگار كرده و روزى روزانه خود را از آن فراهم مىآورد ، دست بردارد ؟ ! بنا بر اين بر انسان رشيد و راه يافته واجب است كه از نخستين گام از پيروى شيطان سرباز زند ، و حتى اولين گناه را مرتكب نشود ، و چون شيطانى او را فريب داد و از دينش بيرون برد و گناهى را مرتكب شد ، هر چه زودتر توبه كند و ديگر در راه گناه گام برندارد ؛ گناه پس از گناه قلب را تباه مىسازد و آدمى را از توفيق توبه كردن دور مىكند .
از امام باقر - عليه السلام - روايت شده است كه گفت : « هيچ چيز براى قلب تباه كنندهتر از خطيئه و گناه نيست . قلب با اين گناه به مبارزه بر مىخيزد تا بر آن پيروز شود و آن را زير و زبر كند » ؛ و رسول اللَّه - صلى اللَّه عليه و آله - گفت :
« چون مؤمنى گناه كند ، نقطه سياهى در قلب او پديد مىآيد ، پس چون توبه كند و از آن گناه دست بردارد و از خدا آمرزش خواهد ، قلب او از آن سياهى پاك مىشود ، و اگر بر گناه بيفزايد ، سياهى نيز افزايش پيدا مىكند ، و اين همان رين و زنگى است كه خداى تعالى در كتابش از آن چنين ياد كرده است :
كَلَّا بَلْ رانَ عَلى قُلُوبِهِمْ ما كانُوا يَكْسِبُونَ
. « 21 » از اين جا معلوم مىشود كه توبه و بازگشت به سوى خدا در هر روز و بلكه در هر ساعت لازم است تا اثر گناهانى كه پيوسته مرتكب آنها مىشويم ، پيش از رسوخ كردن در قلب و تباه ساختن آن از ميان برود ، و پيامبر ما - صلى اللَّه عليه و آله - چنين سفارش كرده و گفته است : « با يكديگر ملاقات كنيد و به سخن گفتن و يادآورى بپردازيد ، كه سخن گفتن دلها را جلا مىدهد ؛ دلها همچون شمشير زنگ مىزند ، / 417 و اين زنگ را سخن گفتن مىزدايد » . « 22 » [ 15 ] اين دلهايى كه با گناه زنگ مىزند ، شرف لقاى پروردگار خويش را
هامش
( 21 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 531 .
( 22 ) - نور الثقلين ، ج 5 ، ص 521 .