تأكيدى است بر آن كه صفت احسان بالاترين درجهاى است كه كسى مىتواند در نزديكى به خدا به آن برسد ، / 236 و نيز در عروج به افقهاى ايمان و عمل صالح كه اين نيز از نتايج خصوصيات احسان است :
اول : از بزرگترين صفات و اخلاق خدا است .
دوم : مرتبه بلندى در كمال بشرى است ، چه به معنى بيرون آمدن آدمى از خودخواهى و بخل و آزمندى و رسيدن به دوستى ديگران و از خودگذشتگى است .
[ 45 - 50 ] و در پايان سورهاى كه هدف آن درمان كردن ايستار تكذيبى در نزد انسان از راه متوجه كردن او به آيات الاهى و ترساندن او از عذاب خدا است ، قرآن تأكيد مىكند كه عاقبت ويل و بدبختى و هلاكت مخصوص هر مكذّب خدا و آيات او است ، و همگان را از آن آگاه مىكند كه بهرهمندى ايشان از نعمت زندگى جز اندكى دوام نمىكند و سپس در پى آن سرنوشت بدى در پيش خواهند داشت كه نتيجهاى از تبهكارى و پاسخ مثبت ندادن ايشان به نداى حق است .
وَيْلٌ يَوْمَئِذٍ لِلْمُكَذِّبِينَ
- واى بر مكذّبان در آن روز . » تكرار ده بار از اين آيه در سوره براى تأكيد درباره حقيقتى كه از آن خبر مىدهد ( يعنى اختصاص ويل به مكذّبان ) كفايت مىكند . مكذبان در جريان يوم الفصل با پرهيزگاران تفاوت دارند ، و در صورتى كه اينان در سايه و كنار چشمهها و ميوههايى كه دوست مىدارند زندگى مىكنند ، بهره آنان ويل و هلاك
ظِلٍّ ذِي ثَلاثِ شُعَبٍ * لا ظَلِيلٍ وَ لا يُغْنِي مِنَ اللَّهَبِ
است ، و نيز پرهيزگاران با خوردن و نوشيدن به صورتى كه هيچ بيم بريده شدن نعمت يا سلب شدن آن از ايشان نمىرود ، از زندگى خوشى برخوردارند ، ولى مكذبان و تبهكاران جز اندك زمانى از نعمت برخوردار نيستند و پس از آن به صورتى پيوسته گرفتار عذاب دوزخ خواهند شد .
كُلُوا وَ تَمَتَّعُوا قَلِيلًا إِنَّكُمْ مُجْرِمُونَ
- بخوريد و اندكى برخوردار از نعمت شويد ، از آن جهت كه شما تباهكارانايد . » و از آن جا كه مكذبان مترفان و متنعماناند ، و نعمتهاى خدا و كالاهاى