راه خدا طعام مىدهيم و پاداش و سپاسگزارى از شما نمىخواهيم . » ابرار در مقابل انفاق خويش و خدمتهايى كه نسبت به ديگران انجام مىدهند ، به چيزى جز خرسندى خدا / 179 و پاداشى كه او مىدهد نظر ندارند ، و اين نشانه وجود توحيد و يكتاپرستى در جانهاى ايشان است ، و به همين سبب خواستار كلمهاى حاكى از سپاسگزارى و امتنان نيستند . امام صادق ( ع ) گفت : « به خدا كه اين را بر زبان نياوردند ، بلكه آن را در خاطر خود پنهان كردند ، و خدا از اين پنهان كردن ايشان خبر داد ، مىگويند : ما خواستار پاداشى كه با آن پاداش عمل ما را تلافى كنيد ، يا خواستار سپاسگزارى از شما نيستيم ، بلكه به خاطر خدا و خواستار پاداش او بودن شما را اطعام مىكنيم » ، « 20 » و اين چيزى است كه آنان را در بخشندگى دايمى نگاه مىدارد ، بدان جهت كه به سبب پاداش ندادن ديگران به ايشان يا در مقابل پاداش ايشان حالت منفى گرفتن ايستار منفى اختيار نمىكنند .
[ 10 ] چگونه ابرار از خودپسندى و خوددوستى به اين درجه عالى ارتقا پيدا مىكنند ؟ چگونه دوستى مالى را كه براى فراهم آوردن خوراك خود به آن نياز دارند ، و با وجود فطرى نفسها بودن دوستى مال ، اين دوستى را از جانهاى خود بيرون مىكنند ، آن هم در صورتى كه مهمترين حاجت در نزد آدمى نيازمندى به خوراك است ؟ و از اين بالاتر ، چگونه بر غريزه دوستى تسلط بر ديگران و برترى يافتن در زمين را كه بزرگترين غريزه در آدمى است ، و همين سبب خروج آدم - عليه السلام - از بهشت شد ، چنان پيروز مىشوند كه حتى چشم به يك كلمه سپاسگزارى در مقابل بخشش به ديگران كه به ايشان گفته شود ندارند ، يا هر پاداش و مكافات ديگرى ؟
پاسخ : ايشان در ضمير خود با هراسهاى قيامت زندگى مىكنند ، و همه همّ و غمّ ايشان رهايى يافتن از آن است . بنا بر اين ، در عالم ديگرى به سر مىبرند كه خواستها و توقعات ديگرى جز خواستها و توقعات اين جهان مادى محدود دارد ، و اين
هامش
( 20 ) - همان منبع به نقل از أمالى شيخ صدوق .