حسين بيمار شدند و دنياى ايشان و بزرگان عرب از ايشان ديدار كردند و گفتند : اى ابو الحسن ! خوب است براى دو پسرت نذرى كنى ، پس نذر كرد كه اگر خداوند متعال آنان را شفا دهد سه روز روزه گيرد ، و فاطمه - عليها السلام - و نيز فضه چنين نذرى كردند ؛ فرزندان شفا يافتند ، و چون چيزى نداشتند ، على - عليه السلام - سه صاع جو از يك يهودى به وام گرفت - و گفتهاند كه : آنها را براى آن گرفت تا پارچهاى را براى او ببافد - و آن را نزد فاطمه آورد كه يك صاع از آن را آسياب و آرد كرد و با آن نان پخت ؛ چون على ( ع ) از نماز مغرب فراغت يافت و فاطمه با نان براى افطار بر سر سفره آمد ، درويشى بر در خانه ايشان آمد و چيزى خواست و آن نان را به او بخشيدند و چيزى جز آب نچشيدند ، و چون روز دوم شد صاع ديگرى آرد و خمير شد و نان پخته آن بر سر سفره آمد و اين روز نيز مسكينى از ايشان چيزى خواست و نان را به او بخشيدند و چيزى از آن را نخوردند و با اندكى آب افطار كردند ، و در روز سوم باقى جو به وام گرفته شده آرد شد و سرنوشتى چون نانهاى دو روز گذشته داشت و به مصرف روزه شكستن على و كسانش نرسيد ؛ پس چون روز چهارم فرا رسيد در حالى كه روزهداران / 181 به نذر خود وفا كرده بودند ، على و همراه با او حسن و حسين - عليهم السلام - به نزديك پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - در حالى آمدند كه دچار ضعف شده بودند ، و رسول اللَّه ( ص ) بر حال ايشان گريست و در آن حال جبرييل با سوره « هل أتى » بر پيامبر ( ص ) نازل شد . « 23 » [ 11 ]
فَوَقاهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذلِكَ الْيَوْمِ وَ لَقَّاهُمْ نَضْرَةً وَ سُرُوراً
- پس خدا آنان را از شرّ آن روز نگاه داشت و به ايشان تازگى روى و شادى بخشيد . » حسن و مجاهد گفتهاند : تازگى بر چهرهها و شادى در دلهاى ايشان ، و عبارت
فَوَقاهُمُ
دلالت بر آن دارد كه رهايى از عذاب آن روز و دست يافتن به بهشت و رضوان خدا نتيجهاى از دو امر است : يكى ترس از آخرت و ديگرى عمل را
هامش
( 23 ) - مجمع البيان ، ج 10 ، ص 405 به نقل از صاحب نور الثقلين .