را تجسم مىبخشند ، و در اين جا و آن جا تجليات اسماء الاهى را مىيابيم ، و هر يك از آنها ما را به ديگرى راهنمايى مىكند ، پس به همان گونه كه آيات آن حقايق و نظامهاى حاكم در آنها را بر ما مكشوف مىسازد ، و ظواهر آن را تفسير مىكند ، اين يكى نيز ما را به ايمان آوردن به او ، از طريق توافق آنها با كتاب ، راهنما مىشود ( آيات 31 تا 34 ) .
/ 99 چون راه كتاب راهى استوار و قائم بر توازن ميان سلب و ايجاب است ، صدق آيات آن را مورد تأكيد قرار مىدهد :
إِنَّها لَإِحْدَى الْكُبَرِ * نَذِيراً لِلْبَشَرِ
و اين به صورتى مستقيم و پس از سفيهانه خواندن گمانهاى كافران در پيرامون رسالت صورت مىگيرد ، و در اين باره تأكيد مىكند كه ايستار در برابر آن عامل اساسى در پيشرفت بشريت يا پس ماندگى آن است ، بدان جهت كه نفس بشرى گرفتار زندان جهل و ستم و هوى و شيطان و . . . و . . . است ، و هر تلاشى كه مىكند قيد و بندهايى تازه بر قيد و بندهاى سابق آن افزوده مىشود ، مگر اين كه خود را از اين گرفتارى و زندانى بودن رهايى بخشد و تلاش خود را با پيشروى به راهنمايى ياد خدا و بيم دادن او به بشر كه همان كتاب كريم است ، به همان گونه اصلاح كند كه اصحاب اليمين چنان كردهاند ( آيات 35 تا 39 ) .
از راه مجادله ميان اين گروه رستگار و تبهكارانى كه راه سقر سوزنده و ذليل كننده را در پيش گرفته بودند ، قرآن براى ما نشانههاى درست راه به سوى آن را نشان مىدهد ، پس اين هر چند در آخرت دركهاى از آتش است ، در دنيا به صورت برنامهاى عملى درمىآيد كه در ترك نماز و يارى نكردن به ناتوانان و نيازمندان و به انديشههاى باطل پرداختن دروغ شمردن آخرت و لقاى خدا با اين گمراهى دور تجسم پيدا مىكند ، و آنچه شكى در آن نيست اين است كه هيچ كس براى دوست خود در نزد خدا شفاعت نمىكند ، و بلكه شفاعت شفيعان سودى ندارد ( آيات 40 تا 48 ) .
پروردگار ما حماقت و سفاهت كافران را كه با دورى گزيدن ايشان از يادآوريهايى كه براى رهانيدن ايشان از سقر جهل و پس ماندگى و گمراهى در دنيا و