پىآمدهاى اين موضوع محسوب مىشود ، و در فقه به « ولايت فقيه » موسوم است .
مسأله اين است كه وقتى به پيامبر اسلام ( ص ) و ائمهى طاهرين ( ع ) دسترسى نيست مثل زمان غيبت ، تكليف مردم چيست ؟
اين مسأله را مىتوان به چند قسمت تقسيم كرد :
الف - مسألهى تقليد و بيان احكام
ب - مسألهى قضاوت
ج - مسألهى زعامت و مقام رهبرى
يكى از مناصب پيامبر ( ص ) و ائمه ( ع ) منصب بيان احكام بود و مردم موظف بودند كه در بيان احكام به آنان مراجعه نمايند :
« . . . وانزلنا اليكالذكر لتبينللناس مانزلاليهم و لعلهم يتفكرون »
« 1 » ( ما قرآن را بر تو فروفرستاديم تا آنچه براى مردم نازل شده بيانكنى شايد بينديشند )
اين آيه وظيفهى بيان احكام را برعهدهى پيامبر ( ص ) مىداند ، و پيامبر ( ص ) نيز اين منصب را به ائمهى اطهار ( ع ) داده است و روايات بسيار براين موضوع دلالت دارد و از آن جمله روايت ثقلين است كه مؤلف ( عبقات ) آن را از 502 كتاب از كتابهاى برادران اهل تسنن نقل مىكند :
« اني تارك فيكم الثقلين كتابالله و عترتي ولن يفترقا حتي يرداعليالحوض » ( همانا من دو چيز سنگين و گرانبها در ميان شما برجاى نهادم : قرآن و عترت ، و اين دو تا قيامت از هم جدا نخواهند شد )
و ائمهى طاهرين ( ع ) اين منصب را به فقيه دادهاند ، و روايات بسيار برآن تصريح مىكند :
هامش
( 1 ) - سورهى نحل آيهى 44