« يُوفُونَ بِالنَّذرِ وَيَخافُونَ يَوْماً كانَ شَرُّهُ مُسْتَطِيراً * وَيُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكِيناً وَيَتِيماً وَأَسِيراً * إِنَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُرِيدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَلا شُكُوراً * إِنّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً * فَوَقيهُمُ اللَّهُ شَرَّ ذ لِك اليَوْمِ وَلَقّيهُمْ نَضْرَةً وَسُرُوراً » ؛ « 1 »
آن بندگان نيكو به نذر و عهد خود وفا مىكنند و از قهر خدا در روزى كه شر و سختىاش همهء اهل محشر را فرامىگيرد مىترسند . و از روى دوستى به خدا به مسكين و يتيم و اسير طعام مىدهند و مىگويند : فقط براى رضاى خدا اطعام مىكنيم ، و هيچ پاداشى از شما نمىطلبيم ، ما از قهر پروردگار در روزى كه از شدّت رنج و سختى چهرههاى مردم غمگين است مىترسيم . پس خداوند آنها را از شرّ آن روز حفظ كرده و خرّمى و شادمانى را به آنها عطا كرد .
و شاهد ديگر ، دعاى عرفهء سيّد شباب اهل الجنه ، حضرت ابى عبدالله الحسين عليه السلام است كه در عصر روز عرفه بعد ازشدّت گريههايى كه داشتند ، دست به دعا برمى دارند و عرض مىكنند :
أَسْألُكَ اللَّهُمَّ حاجَتِي الَّتي إِنْ أَعْطَيْتَنيهَا لَمْ يَضُرَّني ما مَنَعْتَني ، وَ إِنْ مَنَعْتَنيها لَمْ يَنْفَعْني ما أَعْطَيْتَني ، أَسْألُكَ فَكاكَ رَقَبَتِي مِنَ النَّارِ . . . . « 2 »
پروردگارا ! حاجتى دارم كه اگر آن را برآورده كنى ، و هيچ حاجت ديگرى را برآورده نكنى به من ضررى نمىزند . و اگر آن را برآورده نسازى و بقيهء حاجت هايم را برآورده سازى ، هيچ نفعى به من نمىرسد . و آن اين است كه مرا از آتش جهنم آزاد گردانى .
بنابراين ، آن بزرگواران در عين حال كه شوق به بهشت داشتند و از آتش جهنم مىترسيدند ، ليكن چون خدا را لايق عبادت يافتند ، او را عبادت كردند ، نه از ترس جهنم و شوق بهشت .
هامش
( 1 ) . انسان ( 76 ) . آيات 7 - 9 طبق روايات اين آيات در مورد اهل بيت ( ع ) مىباشد .
( 2 ) . مفاتيح الجنان دعاى ، روز عرفه .